Nr.172 eindigde met: ” De Schrift vernoemt ongeveer 25 verschillende gaven van de Heilige Geest, kent u de uwe en gebruikt u die ook? Waar leeft u voor en wat doet u hier eigenlijk……..? (Zie richardandmarina.net).

“En Hij zeide tot hen, laten wij elders heengaan, naar de naburige plaatsen, opdat Ik ook daar predike; want daartoe ben ik uitgegaan (gekomen).” Marcus 1:38. Jezus wist waarom Hij hier was, Hij wist waarom Hij gekomen was. Hoe staat het met u? Weet u waarom u hier bent en wat Gods doel met u is? “Laten we elders heengaan, naar de naburige plaatsen” zei Hij. In Matt.9:35 lezen we, “En Jezus ging ALLE steden en dorpen langs” en leerde en verkondigde en genas. Wauw! Wat een geweldige zendeling was Hij. Toen wij naar België gingen was het ons verlangen een gemeente te stichten in iedere stad en ieder dorp. Ik heb nog steeds dat verlangen en o, wat zou ik graag terug zijn in België om in steden en dorpen te prediken. Maar dat is niet mogelijk en we moeten het nu overlaten aan anderen. En zij doen het ook! Wij hebben gehoord dat er meer mensen de Heer hebben leren kennen, gedoopt en aan de gemeenten in België toegevoegd zijn. Er zijn nieuwe werkers bijgekomen en nieuwe gemeenten gesticht, prijs de Heer. Het toont dat het niet ons werk was of is, maar Zijn werk, en dat het kan doorgaan ook zonder ons. Geloofd zij de Heer!

Ook al was ik blij met het mogen prediken en bijbelstudies houden in gemeenten in verschillende plaatsen, onze harten gingen uit naar gemeentestichting omdat we geloofden dat de Heer ons daartoe geroepen had. En ik was toen, en ben nog steeds, rotsvast overtuigd dat gemeentestichting de beste en snelste manier is om de wereld te bereiken met het evangelie, en daarom was het ook een vreugde al bestaande gemeenten te mogen helpen groeien. De voltijdse werker van de Woodside Bible Chapel hier in Elmira ging weg en ik mocht de oudsten bijstaan met huisbezoeken en prediken. Maar wat van een nieuwe gemeente? Het was mijn aanhoudend gebed. Ik sprak met één van de oudsten van onze thuisgemeente, een geliefde broeder, Abner Frey, die nu, na zijn strijd met kanker, bij de Heer is, en hij had visie voor wat er op mijn hart lag. We spraken met elkaar en baden samen en ik begon mensen in de omgeving van Alma, niet zo ver van Elmira, te bezoeken. Na enige tijd waren er een aantal mensen geïnteresseerd in het opstarten van een nieuwe gemeente. Tegen eind van 1988 en begin ’89 hielden we samenkomsten in een zaal in Alma en gaf ik studies over gemeentebeginselen en praktijken, en daar werd dan samen over gediscussïeerd. Het was een opwindende tijd, waartoe zou dit leiden en was dit echt van de Heer…………….?

Computer gecrasht door virus, heel vervelend. Volgende week vervolg van ons verhaal.

Nr.170 eindigde met: ” Ja, God is echt, daar kunnen wij waarlijk van getuigen, Hij kan vertrouwd worden. Mijn verblijf in België zou herhaald worden en die zomer reisden Marina, Rosa, die toen nog sterk genoeg was, en ik naar Europa voor iets heel belangrijks………….! (Zie richardandmarina.net).

Er was een bruiloft op komst. Ja, onze tweede dochter Lily ging op 6 augustus 1988 trouwen met Bart Vanhyfte, een fijne Belgische jongeman. En zo vlogen Marina, Rosa en ik naar België om die bruiloft voor te bereiden, maar ook om alles uit het huis in Lovendegem waar we zo’n 12 jaar hadden gewoond, en waar Lily en Rini de laatste 1 1/2 jaar hadden verbleven, te verhuizen naar de zolder van het gebouw van de christengemeente in Eeklo. Omdat Lily ging trouwen en Rini in een studentenhuis in Gent niet ver van waar Bart en Lily een huis gehuurd hadden, ging wonen en wij teruggingen naar Canada, hadden we dat huis niet meer nodig. Een deel van deze verhuis gebeurde voor de trouw en een deel daarna. Rini was een geweldige hulp, daar zij weet hoe dingen in te pakken. We staan altijd weer verbaasd hoeveel zij in een koffer of rugzak weet te krijgen.

De bruiloft vond plaats op één van de warmste dagen die zomer in België in een zaal boven een restaurant. Er waren veel mensen aanwezig, waaronder ook familieleden van mij uit Nederland. In België huwen mensen voor de wet in het stadhuis, waarna er een kerkdienst volgt. Sommigen trouwen voor de wet op vrijdag en in de kerk op zaterdag, waarna het feest volgt. We hadden een fantastische dienst en ervoeren echt de aanwezigheid en zegen van de Heer, we waren heel dankbaar. Na de dienst was er een receptie. Bart en Lily gingen op huwelijksreis en na hun terugkeer vertrokken Marina en Rosa terug naar Canada. Ik bleef om Rini te helpen met het gereedmaken van haar kamer in het studentenhuis en zij hielp mij om de laatste dingen van ons huis naar Eeklo te brengen, waarna ik terugvloog naar Canada. Het uiteengaan was moeilijk voor ons allen.

Het was begin september toen ik België verliet met een bezwaard hart, mij afvragende wanneer we hier terug zouden komen, en, of we wel zouden terugkeren. In Canada op een appartement wonen met een lieve dochter die een onbekende ziekte had, waarvoor er geen hulp scheen te zijn, wandelde ik vele avonden de straten van Elmira, tot God roepende voor hulp en voor Zijn wil voor ons. Was dit het werk van de vijand die ons uit België wilde houden? De apostel Paulus schreef aan de Thessalonicenzen dat hij dikwijls bij hen had willen komen, maar “verhinderd werd door de Satan” en God stond dit toe. Het was heel moeilijk, voor Marina en mij, maar vooral ook voor Rosa. Maar God………! (Ga naar richardandmarina.net).

Laten we terug gaan naar Nr.167, dat eindigde met: “In 1987 keerden we terug naar Canada, deze keer voor een langere, en ook moeilijker periode, en werd ons geloof werkelijk op de proef gesteld, maar meer daarover de volgende maal………..!: (Zie richardandmarina.net).

Ik schreef toen over de gezondheidsproblemen van onze oudste dochter Rosa. Omwille van haar zijn wij drie jaar in Canada blijven wonen, alhoewel ik veel op reis was. Sta me toe iets meer te zeggen over haar ziekte, die toen nog niet gezien werd als ziekte, maar verklaard werd iets psychologisch te zijn. Dat is nu allemaal veranderd en ik las onlangs een artikel met als opschrift, “Het word tijd voor dokters om zich te verontschuldigen tegenover hun M.E. patienten. Te lang heeft de medische wereld het Chronisch Vermoeidheid Syndroom, of M.E. verworpen als een mentale ziekte die genezen kan worden door therapie en lichamelijke oefeningen. (Zie nr.168).

M.E. is Myalgic Encephalopathy of Myalgic Encephalomyelitis, zie: http://www.thegracecharityforme.org/what.asp. Een belangrijk rapport van het prestigieuse Amerikaans Medisch Instituut concludeerde dat M.E. een “ernstige, chronische, complexe, systemische ziekte is dat de levens van patienten danig kan aantasten. M.E. is geen psychologisch probleem.” Geschat wordt dat 1 op de 300 mensen, mogelijk zelfs meer, in Groot Brittanië een vorm van CVS/M.E. hebben. Dus dienen wij te realizeren dat er mogelijk mensen in onze omgeving zijn die hier mee te kampen hebben, terwijl één van hun grootste zorgen is, dat ze niet begrepen worden. Beste vrienden, er zijn veel gekwetste mensen om ons heen, met allerlei problemen en zij hebben onze liefde en sympathie nodig.  Jezus kwam om te genezen, wij zijn hier in Zijn plaats!

Gedurende de eerste tijd dat wij terug in Canada waren in ’87, was onze eerste zorg hulp te zoeken voor Rosa. Na de zomer zijn onze twee dochters, Lily en Rini teruggegaan naar België  voor hun studies en werk en woonden ze in ons huis, en konden ze onze auto gebruiken, daar Lily haar rijbewijs had. Vanaf begin januari ’88 ben ik voor ongeveer 6 weken in België geweest om te prediken, samen te komen met de werkers en gemeenteleiders en heb ik gesproken op een conferentie in het buitenland. De Heer zegende en voorzag in al onze noden, waarover wij altijd weer verbaasd waren. Hij kende onze noden en legde het op de harten van Zijn kinderen om ons te steunen. Giften kwamen binnen van mensen die wij zelfs niet kenden, heel wonderlijk! Ja, God is echt, daar kunnen wij waarlijk van getuigen, Hij kan vertrouwd worden. Mijn verblijf in België zou herhaald worden en die zomer reisden Marina, Rosa, die toen nog sterk genoeg was, en ik naar Europa voor iets heel belangrijks………….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.168 eindigde met: “ Hij is getrouw en zegende ons wonderlijk, ondanks de moeilijke omstandigheden. Meer hierover de volgende maal………….!” (Zie richardandmarina.net).

Zoals velen van u al zullen weten, wij ervoeren een geweldige zegen enkele dagen geleden toen de chirurg, die op 16 december Marina had geopereerd aan darmkanker, ons vertelde dat ze kankervrij was, gezien de lymphklieren niet kankerachtig waren. Dus geen chemo, en geen bestraling, alleen maar een bloedtest iedere 6 maand en een CT Scan ieder jaar. We loofden de Heer en vele anderen die voor ons gebeden hadden deden dat ook.

Maar er kwamne enkele vragen naar boven, waarom werden wij zo gezegend en anderen niet? Waarom was Marina’s kanker op tijd ontdekt, terwijl anderen in phases 2, 3 en zelfs 4 zijn? Ik ben zeker dat sommigen die dit lezen ook strijden met kanker, of familieleden en vrienden hebben met die ziekte. Zij hebben ook gebeden en er is voor hen gebeden, maar zij zijn nog steeds ziek. Ik leef echt met hen mee, mijn hart gaat naar hen uit. Betekent het dat wij beter zijn dan hen? Zeer zeker niet! Was het omdat er meer mensen voor ons gebeden hebben dan voor hen? Dat geloof ik zeker niet. Ik weet van een man voor wie letterlijk duizende mensen over de gehele wereld gebeden hebben en die toch aan kanker gestorven is. Waarom geneest de een dan wel en de ander niet? Waarom genas Jezus die ene man bij het bad van Betesda en niet al de anderen die daar lagen? Ik weet het niet, maar ik ken wel 1Kor.13:12, “Want nu zien wij nog door een wazige spiegel, in raadselen, ……… nu ken ik onvolkomen, maar dan……”

Sommigen zeggen misschien, “Ja Richard, nu zijn jullie blij, maar hoe waren jullie voordat jullie wisten dat Marina kankervrij was?” Wel, we kunnen eerlijk zeggen dat van het ogenblik dat we te horen kregen dat Marina kanker had, wij vrede in ons hart hadden, we wisten dat we in Gods hand waren. Sta me toe iets te citeren uit “Ons Dagelijks Brood”, “Toen de piloot die dat vliegtuig in 2009 veilig op de Hudson rivier in de VS heeft doen landen, gevraagd werd naar zijn leven of doods beslissing daar in de lucht, antwoordde hij, “Ik bezie het zo, voor 42 jaar heb ik kleine, regelmatige stortingen gedaan op de bank van ervaring, ontwikkeling en opleiding. Op die dag was het saldo zo toereikend dat ik een zeer grote opname kon doen.”

Zo hebben Marina en ik door de jaren heen vele kleine, regelmatige stortingen gedaan op Gods geloofsbank en toen de crisis kwam, was ons saldo zo toereikend dat wij ook een grote opname konden doen en vrede ervoeren. Bent u ook bezig kleine, regelmatige stortingen te doen op Gods geloofsbank…….? (Ga naar Overpeinzingen).