OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.64

Standard

Nr.63 eindigde met: “Door het geloof is Abraham, toen hij geroepen werd  in gehoorzaamheid getrokken….en hij vertrok, zonder te weten waar hij komen zou.” Hij nam gewoon één stap, en dat deden wij ook. Het was heel opwindend, om het maar eenvoudig uit te drukken……!”

Familieleden kwamen ons afhalen op Schiphol en brachten ons naar de boerderij van een oom en tante in Gelderland waar we een week verbleven. Heel wonderlijk, er stonden drie kleine fietsjes voor onze meisjes. Ook al was ik in Nederland geboren, het voelde allemaal toch heel vreemd aan, en meer nog voor Marina en onze dochtertjes. Zij begonnen met Nederlands te leren en we hebben dikwijls moeten lachen. Bidden in het Nederlands leek ook zo vreemd, maar de Heer hoorde toch! 🙂

Na die week reden we naar ons appartement in een plaatsje ten zuiden van Amsterdam en woonden daar voor ongeveer zes maanden. We dienden in de kleine gemeente en hielden ook een Bijbelclub voor kinderen. Op een zekere morgen werd Marina wakker met een opgezwollen knie en kon ze er niet op staan of gaan. Ik was mijn stem kwijt doordat we drie jonge koppels van vrijdagavond tot zondagavond bij ons hadden gehad. We deden bijna aan een stuk door Bijbelstudie en sliepen weinig. De volgende dag hadden we Bijbelclub, maar omdat Marina niet kon lopen en ik niet kon spreken, droeg ik Marina met mijn goede benen naar de club en zij met haar goede stem en in eenvoudig Nederlands leerde de kinderen en zong met hen terwijl ze haar accordeon bespeelde. Fantastisch!

Een van mijn nichtjes nodigde ons uit terug naar de boerderij te komen om daar een jeugdweekend te houden. Ik gaf drie Bijbelstudies per dag, maar dat was een beetje teveel van het goede voor sommigen en we beseften dat het een volgende maal anders zou moeten.

In augustus kwam er een gezin uit Canada aan op Schiphol. Ik had bij hen gelogeerd toen ik samenkomsten in Edmonton, Alberta had gehouden. Herb en Lillian Schindelka en hun vier kinderen waren op weg naar België om daar evangelisatiewerk te doen. Wij brachten hen van Schiphol naar België en toen zij eenmaal een beetje ingeburgerd waren gingen wij hen verschillende malen bezoeken. Er werd veel samen gebeden en gesproken en langzaam aan begonnen wij Gods leiding te ervaren……….! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.63

Standard

Nr.62 ended with: “I will give you the treasures of darkness and hidden riches of secret places.” And the Lord did give us many, many precious souls in Belgium, “treasures of darkness”, who came into the Light……!” (See richardandmarina.net)

On Sunday, June 6, a number of families drove with us to the Toronto airport to see us off, which was a great encouragement and blessing. We were stepping out in faith, trusting God to guide us and to meet our every need, and we can testify that He has truly been faithful in providing during the 38 years that we were in Belgium. It already started before we left. Marina’s old accordion was worn out and there was no use taking it along. About a week before we left, we received a phone call from Toronto. A missionary couple was on their way back to South America, but the dear brother had a stroke which made them stay in Canada. They had a beautiful new accordion, but he was not able to play it anymore. They gave it to us, a gift from God. And how it was used in Belgium, as there were no other musical instruments at that time and so Marina would play it at all meetings.

So we saw God being real in knowing our needs and at the right time providing for us. Who says believing in God and serving Him is boring? It is the most exciting life to live, even though it is not always easy. We not only saw God providing but also changing the hearts and lives of hundreds and hundreds of people all over Belgium and Europe, as I spoke at many conferences in at least 12 different European countries and saw God at work again and again!

We were now on our way to Holland, but had Belgium on our hearts; however, we were just letting the Lord lead us step by step. The Lord impressed the words of Hebr.11:8 on our hearts, “By faith Abraham obeyed when he was called to go out….., and he went, not knowing where he was going.” He took one step at a time, and so did we. It was exciting, to say the least…….! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.63

Standard

Nr.62 eindigde met: “En Ik zal u geven de schatten der duisternis en de rijkdommen der verborgen plaatsen.” En de Heer heeft ons vele, vele kostbare zielen in België gegeven, “schatten der duisternis” die in het Licht gekomen zijn……!” (Zie richardandmarina.net).

Op zondag, 6 juni reden een aantal families met ons mee naar het vliegveld in Toronto, wat echt bemoedigend en gezegend was. We gingen in geloof, vertrouwende op de Heer om ons te leiden en te voorzien in al onze noden. En we kunnen getuigen dat Hij echt getrouw is geweest in het voorzien in onze behoeften gedurende de 38 jaar in België. Het begon eigenlijk al voordat wij vertrokken. Marina’s oude getrouwe accordeon was versleten, het had geen zin hem mee te nemen. Ongeveer een week voor ons vertrek kregen we telefoon uit Toronto. Een zendingsechtpaar op terugweg naar Zuid Amerika moest plots in Canada blijven omdat de man een hersenbloeding had gekregen. Zij hadden een gloed nieuwe accordeon, maar hij kon het niet meer bespelen en gaf het aan ons. Wat een geschenk van de Heer! En wat is die veel gebruikt geweest in België, omdat er in het begin geen andere muziek instrumenten waren. En zo zagen we hoe de Heer voorzag op het juiste moment!

Wie zegt dat in God geloven en Hem dienen saai is? Het is het meest opwindende leven dat er bestaat, ook al is het lang niet altijd gemakkelijk. En we zagen niet alleen God voorzien in noden, maar we waren ook getuigen van hoe God harten en levens van honderden en nog eens honderden mensen veranderde in België, maar ook in andere landen in Europa, daar ik in vele conferenties in minstens 12 Europese landen gesproken heb en keer op keer Gods Geest aan het werk gezien heb.

We waren nu op weg naar Nederland, maar België was niet uit onze gedachten. Niettemin, we lieten ons stap voor stap leiden door de Heer. De woorden van Hebr.11:8 werden op ons hart gelegd, “Door het geloof is Abraham, toen hij geroepen werd  in gehoorzaamheid getrokken….en hij vertrok, zonder te weten waar hij komen zou.” Hij nam gewoon één stap, en dat deden wij ook. Het was heel opwindend, om het maar eenvoudig uit te drukken……! (Ga naar Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.62

Standard

Nr.61 ended with: “During April 1970, after having said goodbye to Marina’s family, we returned to Drayton, ON and to WBC to prepare for our moving overseas……!” (See: Musings)

I just noticed a mistake, we did not return to Ontario in April 1970, but in 1971. During September 1970 Marina and I had been in Holland for four weeks to look for an open door, but nothing had happened. Some time later we had gotten in contact with my first room mate in Bible College, Henry, and his wife Lillian who were ministering with the Bible Christian Union in Holland. They were returning to Canada for a home assignment of 6 months and they wrote and asked whether we would be willing to live in their apartment during their absence and help in their church. We felt led of the Lord to accept this and so we started getting ready to move to the Netherlands.

About one month before leaving for Europe, Marina became sick with pneumonia and X-ray’s revealed a spot on her longs. I had to go to Peterborough for a week of special meetings. The doctor wanted Marina in the hospital, but she wouldn’t leave our girls and stayed home. She was very weak and laid on the couch some of the time. People came to visit and she told them to help themselves to coffee. Was this another attack of the enemy to keep us from going? I thought so! We had many people all across Canada praying and when I returned home, I said, “Spot or no spot, we are going.” Four days before we left, X-rays showed the spot was gone, praise God! But because of her weakness, Marina was not able to be at the last Sunday service on June 6, on which day we flew to Holland. That morning the Lord gave her Isaiah 45:2-3, “‘I will go before you and make the crooked places straight; I will break in pieces the gates of bronze and cut the bars of iron. I will give you the treasures of darkness and hidden riches of secret places.” And the Lord did give us many, many precious souls in Belgium, “treasures of darkness”, who came into the Light……! (Go to Musings)

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.62

Standard

Nr.61 eindigde met: “In april, na afscheid genomen te hebben van Marina’s familie, reden we terug naar Drayton, ON en WBC om ons voor te bereiden op ons vertrek naar Europa…….!” (Zie Overpeinzingen).

Wij arriveerden in Ontario in april 1971. Marina en ik waren in september 1970 vier weken in Nederland geweest om voor een open deur te zoeken, maar we hadden niets gevonden. Enige tijd later kregen we contact met mijn eerste kamergenoot op het Bijbel College, Henry, en zijn vrouw Lillian die de Heer dienden in Nederland met de Bible Christian Union. Zij zouden voor 6 maanden naar Canada teruggaan en schreven ons om te vragen of wij in hun appartement wilden wonen en in hun kerk wilden dienen. We namen dit als Gods leiding en begonnen ons voor te bereiden om naar Nederland te verhuizen.

Ongeveer een maand voordat we vertrokken kreeg Marina longontsteking en ontdekten de dokters een plek op haar longen. Ik moest voor een week van speciale samenkomsten naar Peterborough. Onze dokter vond dat Marina naar het ziekenhuis moest, maar zij wou de kinderen niet achterlaten en bleef thuis. Ze was heel zwak en lag een deel van de dag op de sofa. Ze zei tegen de mensen die haar kwamen bezoeken dat ze zelf hun koffie moesten inschenken. Was dit nog eens een aanval van de vijand om ons tegen te houden? Ik dacht van wel! Overal in Canada waren er mensen voor haar aan het bidden. Toen ik eenmaal thuis was zei ik, “Plek of geen plek, we gaan.” Vier dagen voordat we vertrokken toonden de röntgenfoto’s dat de plek weg was, prijs de Heer! Maar omdat Marina nog zwak was kon ze op zondag, 6 juni, de dag waarop we naar Nederland vlogen, niet aanwezig zijn op de laatste zondagmorgen samenkomst. Die morgen gaf de Heer haar een tekst in Jesaja, hfdst.45:2-3, “Ik zelf zal vóór u uitgaan en de oneffenheden effenen; koperen deuren zal Ik verbreken en ijzeren grendels verbrijzelen. En Ik zal u geven de schatten der duisternis en de rijkdommen der verborgen plaatsen.” En de Heer heeft ons vele, vele kostbare zielen in België gegeven, “schatten der duisternis” die in het Licht gekomen zijn……! (Zie Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.61

Standard

Nr.60 ended with: “And we became aware of the fact that God was sending us to Europe to do exactly that. Would that really happen? I wasn’t so sure of that the first while that we were in Belgium……! (See: richardandmarina.net)

More about that later. But now, with which Mission organization should we go? We had been praying about this and had no freedom to approach any Mission. We discovered that the Open Brethren Assemblies have some 1500 missionaries all over the world, without a Mission organization. They have Service Committees; for example, one in Toronto called Missionary Service Committee (MSC), and in the US, called Christian Missions in Many Lands (CMML). These committees serve the missionaries and the churches. They are recognized by the government and can give tax deductable receipts. They do not have authority over the missionaries, as they believe the missionaries should get their directions from the Lord. We came to believe that the Lord would have us go that way, just with Him, no organization. Later in Belgium it would become clear why this was so important. We now knew how we were to go, but we felt we were in need of three things, 1. A strong home church, 2. Co-workers and 3. Lots of Christians praying. The Lord had led us to a wonderful church which had become our spiritual home. We continued to pray that He would provide the right co-workers and we set out to seek real prayer partners.

Towards the end of October we packed up and drove West for the last time before going to Europe. We rented a small house in Herbert, Sask. and from there I visited assemblies in Sask. and Alta. I was in Edmonton for a month of evangelistic meetings, while staying with a family that would later move to Belgium and become our first co-workers. We also visited Vancouver, BC and stayed in an apartment that was especially for missionaries. The girls had a great time there and I visited quite a number of assemblies in and around Vancouver. Everywhere people promised to pray for us and for our future work in Europe. During April 1970, after having said goodbye to Marina’s family, we returned to Drayton, ON and to WBC to prepare for our moving overseas……! (Go to Musings)

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.61

Standard

Nr.60 eindigde met: “En we voelden aan dat de Heer ons naar Europa zond om precies dat te doen. Wat een uitdaging! Zou dat echt kunnen gebeuren? Ik was er niet zo zeker van toen we eerst in België begonnen……!” (Zie: richardandmarina.net)

Meer hierover later. Maar nu, met welke zendingsorganisatie te gaan? We hadden hier veel voor gebeden, maar hadden geen leiding gekregen. We ontdekten dat de Open Broeder Gemeenten zo’n 1500 zendelingen over de gehele wereld hadden, zonder een zendingsorganisatie. Wat ze wel hadden waren Dienstverlenende Comités. Zo is er bijvoorbeeld in Toronto de Missionary Service Committee (MSC) en in de VS, Christian Missions in Many Lands (CMML). Deze Comités dienen de zendelingen en de gemeenten. Zij zijn erkend door de regering en kunnen belastingaftrekbare ontvangstbewijzen uitgeven. Zij hebben geen gezag over de zendelingen, daar zij geloven dat de zendelingen hun leiding rechtstreeks van de Heer moeten ontvangen. Wij kregen de overtuiging dat dit Gods weg was voor ons, onder Zijn leiding, zonder menselijke organisatie. Later in België zou blijken hoe belangrijk deze beslissing was geweest. We wisten nu hoe we moesten gaan, maar we hadden nood aan drie dingen: 1. Een sterke thuisgemeente. 2. De juiste medewerkers en 3. Veel biddende mensen. De Heer had ons al naar een geweldige gemeente geleid die ons geestelijk thuis geworden was. We bleven bidden dat de Heer zou voorzien in de juiste medewerkers en we begonnen te zoeken naar echte gebedspartners.

Tegen eind oktober reden we voor de laatste keer naar het Westen. We huurden een klein huis in Herbert, Sask. En van daaruit bezocht ik gemeenten in Sask. en Alberta. Ik hield een maand lang evangelisatiesamenkomsten in Edmonton, Alta. terwijl ik logeerde bij een familie die later naar België zou verhuizen en onze eerste medewerkers zouden worden. We bezochten ook Vancouver, BC en logeerden daar in een appartement dat speciaal voor zendelingen was ingericht. Onze meisjes hadden een heel fine tijd daar, terwijl ik een heel aantal gemeenten in en rond Vancouver bezocht. Overal beloofden mensen voor ons en ons toekomstige werk in Europa te bidden. In april, na afscheid genomen te hebben van Marina’s familie, reden we terug naar Drayton, ON en WBC om ons voor te bereiden op ons vertrek naar Europa…….! (Ga naar Overpeinzingen)

 

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.60

Standard

Nr.59 ended with: “Yet at the same I was not satisfied with what was happening and something was bothering me……!” (See: richardandmarina.net)

Up till now I had mainly been involved in evangelistic meetings and home Bible studies and a number of people had become Christians. When the meetings were finished I would move on to another place, leaving the responsibility of teaching these young Christians to others. But Jesus had said that we were to make disciples, so not just Christians, but true followers of Him. And then that verse in the gospel of Matthew that burned into my heart, Jesus said, “I will build my church and the gates of hell shall not prevail against it” ch.16:18b. When asked why Jesus came to earth, most people will answer, “To show us God’s love” or “To reveal God to us” or “To die for our sins” and so on. These are all true, but in Matthew Jesus says that He came to “Build his church.” What did He mean with that?

In the Old Testament God used the Jewish people as His instrument. He revealed Himself to them and they were responsible to pass that revelation on to the world. But they failed and God set them aside, at least for the time being. Then Jesus came as God’s revelation and He was the perfect revelation, He could truly say, “He who has seen Me, has seen the Father” John 14:9b. He then went to the cross and paid our debt, so as to be able to forgive us, and He rose again so as to be able to give us new life. All those who receive Him, John 1:12, are now children of God and together form the (universal) church, which is now God’s instrument. This universal church consists out of millions of local churches all over the world. We came to realize that God wanted us not just to evangelize, but to build or plant local churches, which would be God’s instruments in this sick world. What a challenge! And we became aware of the fact that God was sending us to Europe to do exactly that. Would that really happen? I wasn’t so sure of that the first while that we were in Belgium……! (See: Musings)

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.60

Standard

Nr.59 eindigde met: “Tegelijkertijd was ik niet tevreden en er knaagde iets aan mij…..!” (Zie: richardandmarina.net)

Tot nu toe was ik voornamelijk actief met evangelisatiesamenkomsten en Bijbelstudies, waardoor mensen Christenen werden. Na afloop vertrok ik dan naar een andere plaats terwijl ik de verantwoordelijkheid voor het onderwijzen van deze jonge christenen aan anderen overliet. Maar Jezus had gezegd dat we discipelen moesten maken, echte volgelingen van Hem, en niet alleen maar christenen. En toen vond ik dat vers in Mattheüs dat mij zo raakte. Jezus zei daar, “Ik zal mijn gemeente bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen” hfdst.16:18b. Als ik mensen vraag waarom Jezus op aarde gekomen is, antwoorden ze meestal met, “Om ons Gods liefde te tonen”, of “Om God aan ons te openbaren”, of  “Om voor onze zonden te sterven”, enz. En dat is allemaal juist, maar in Mattheüs zei Hij dat Hij “Zijn gemeente zou bouwen.” Wat bedoelde Hij daarmee?

In het Oude Testament gebruikte God het Joodse volk als zijn instrument. Hij openbaarde zich aan hen en zij waren verantwoordelijk om die openbaring door te geven aan de volkeren om hen heen. Maar zij hebben gefaald en God heeft hen opzij gezet, tenminste voor het ogenblik. Toen kwam Jezus als Gods openbaring en Hij was de volmaakte openbaring van God. Hij kon werkelijk zeggen, “Hij die Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien.” Joh.14:9b. Hij stierf aan het kruis en betaalde onze schuld waardoor Hij ons nu vergeving kan schenken. Hij stond op uit de dood en kan ons nu nieuw leven geven. Aan allen die Hem aangenomen hebben geeft Hij het recht om kinderen Gods te zijn, Joh.1:12, en zij vormen nu de wereldwijde gemeente van God, die nu Gods instrument is. Deze universele gemeente bestaat uit miljoenen plaatselijke gemeenten over de gehele wereld. Wij begonnen te beseffen dat de Heer niet alleen wilde dat wij evangeliseerden, maar dat wij plaatselijke gemeenten dienden te stichten die Gods instrumenten in een zieke en zondige wereld zouden zijn. En we voelden aan dat de Heer ons naar Europa zond om precies dat te doen. Wat een uitdaging! Zou dat echt kunnen gebeuren? Ik was er niet zo zeker van toen we eerst in België begonnen……! (Zie: Overpeinzingen)

MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.59

Standard

Nr.58 ended with: “The next Sunday we planned to tell the congregation about this, but driving to church that Sunday morning we had a car accident……!”

After a long dry period, it had rained that morning. There must have been some oil or something else that had made the road slippery, for all at once as I was passing a car ahead of us, our car swerved around and slid backwards into a shallow ditch ending up against a farmer’s wire fence. It was an absolute miracle that we had not hit another vehicle or horse and buggy as we were in Mennonite country with lots of buggy’s on the road. And there were cars going both ways, yet we missed them all and no one was hurt. We got out of the car and saw that a back tire had blown and was flat, that had made us swerve. The car was not damaged except for scratches from the fence. People helped us push the car back on the road; we changed tires and went on to church, where I requested to sing the hymn, “A thousand, a thousand thanksgivings.” Strange that this happened on the morning that we were going to announce our plans to go as missionaries to Europe. Was it another attempt of the enemy to try to stop us? The Bible teaches that we are in a spiritual battle, even as the Lord Jesus Himself was attacked by Satan before He began His ministry.

I had been holding evangelistic meetings in different places, including the, if I may say so, “famous Moorefield meetings” with hundreds of people attending. Even now, more than 40 years later I still meet people who talk about these meetings. Children also came along and Marina would take them aside in a separate room and play her accordion, sing with them and teach them Bible stories. A number of people and children accepted the Lord and quite a number received assurance of salvation, it was a great time of blessing and a moving of the Holy Spirit, a foretaste of what later would happen in Belgium. Yet at the same I was not satisfied with what was happening and something was bothering me……! (See: Musings)