Nr.133 eindigde met: “En dus waren er nu vier gemeenten, Antwerpen, Beerse, Peer en Koersel, en spoedig zou er een vijfde beginnen, en dat allemaal in vijf jaar, de Heilige Geest was aan het werk, wonderlijk….…….!” (Zie richardandmarina.net).

Ja inderdaad, wonderlijk, en het was inderdaad het werk van Gods Geest, zeker niet ons werk, wij waren gewoon de instrumenten die Hij op dat ogenblik gebruikte, en wat een geweldig voorrecht door Hem gebruikt te worden. Het was heel speciaal om in een Europees Katholiek land bijna iedere week mensen tot geloof te zien komen. We zagen dit ook gebeuren in Oost Vlaanderen. Wij woonden nu in Lovendegem, zo’n 20 minuten ten NO van Gent. De Bijbelstudie die bij Luc and An had plaatsgevonden werd nu in ons huis gehouden. De aanwezigen hadden familie en vrienden die geïnteresseerd werden en ik bezocht sommigen bij hen aan huis. Een aantal begonnen naar de vrijdagavond studie te komen en spoedig waren er tamelijk snel bekeringen, zodat tegen de zomer er ongeveer 60 volwassenen en kinderen in onze woonkamer zaten. Na samen gezongen te hebben, nam Marina de kinderen mee naar een andere kamer en gaf hen les, terwijl ik de Bijbelstudie gaf.

Het nieuws van Gods zegen op ons werk deed snel de ronde en ik werd door OM (Operatie Mobilisatie) gevraagd om te komen spreken op een werkers conferentie in Frankrijk, in het Château de St. Albain (dicht bij Macon). Er was nog een spreker, een geweldige dienstknecht van de Heer, Ralp Shallis, die in 1995 overleden is. Hij was een zendeling en lector geweest in Noord Afrika en Frankrijk. Het was geweldig om deze werkers te mogen opbeuren, daar een aantal van hen nogal ontmoedigd was, omdat Frankrijk, zoals andere Europese Katholieke landen niet open stonden voor God en de Bijbel.

Ze wilden weten wat we deden om zulke bekeringen en nieuwe gemeenten te mogen ervaren. Ze vroegen wat ons “geheim” was. Natuurlijk hadden wij geen “geheim”, gewoon veel gebed, enthousiasme, liefde voor de mensen en Bijbelstudies aan huis, waar we Gods woord predikten en onderwezen. Ik zou een epistel kunnen schrijven om dit alles uit te leggen en ik zal hier misschien later nog op terugkomen.

Ik geloof dat velen heel bemoedigd naar huis gingen, klaar om de dingen die ze gehoord hadden in de praktijk om te zetten. Er zouden nog veel van zulke conferenties plaatsvinden. Ik zou in de komende jaren nog zeker 10 maal terugkeren naar Frankrijk. Later dit jaar zou ik in Zweden zijn, maar nu eerst terug naar België waar geweldige dingen aan het gebeuren waren……..! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.132 eindigde met: “Wat nu te doen? Naar wie te gaan? Er was maar één verstandig ding te doen, ik greep mijn Bijbel en begon te lezen waar ik gisteren gestopt was…………!” (Zie richardandmarina.net).

Ik was het boek Handelingen aan het lezen en die morgen kwam ik bij hoofdstuk 16. Ik las daar in verzen 6-7, “Ze reisden door het gebied van Frygië en Galatië. Maar toen ze het woord in Asia wilden gaan vertellen, hield de Heilige Geest hen tegen. 7 Ze kwamen bij Mysië. Van daar probeerden ze naar Bitynië te reizen, maar weer hield de Heilige Geest hen tegen.” Iets trok mijn aandacht en ik las het opnieuw. De apostel Paulus wilde gaan prediken in Azië, maar de Geest hield hem tegen. Toen wou hij naar Bitynië gaan, maar opnieuw werd hij door de Heilige Geest weerhouden. Vreemd en wonderlijk, hier was iemand die we gerust de “grootste apostel aller tijden” mogen noemen, en hij was niet zeker wat de wil van de Heer was. Tweemaal wilde hij ergens gaan en de Heer hield hem tegen. Het trof mij geweldig en beurde mij op, Paulus was niet zeker van Gods wil, maar hij bleef in beweging, en terwijl hij dat deed, de Geest leidde hem.

Fantastisch, weg was mijn twijfel. We hadden de gehele tijd al gebeden dat de Heer ons leiden zou. We vonden dat we op het juiste pad waren en de Heer had ons niet tegengehouden of onze koers veranderd, en dus gingen we rustig verder. Veel later zou blijken dat dit inderdaad de wil van God was geweest, daar er veel mensen in Oost Vlaanderen en later in West Vlaanderen to geloof kwamen en er 7 nieuwe gemeenten ontstonden in die twee provincies in minder dan 10 jaar.

En dus verhuisden we, prijs de Heer, een nieuw avontuur met Hem. Mijn medewerker, Henk Gelling en ik gingen naar de eigenares van ons huis in Koersel, een prostituee in “The Blue Room” in Antwerpen, en vroegen of de Gelling’s het huurcontract, dat pas een jaar later zou verlopen, door hen overgenomen kon worden. Zij was heel vriendelijk en had hier geen probleem mee. En zo trokken de Gelling’s nadat wij verhuisd waren, het huis te Koersel in. En ook al hadden wij daar al Bijbelstudies gehouden en af en toe Avondmaal gevierd, nu, op de derde zondag van januari 1977, vond de “officiële” start van de gemeente Koersel plaats, geloofd zij de Heer. En dus waren er nu vier gemeenten, Antwerpen, Beerse, Peer en Koersel, en spoedig zou er een vijfde beginnen, en dat allemaal in vijf jaar, de Heilige Geest was aan het werk, wonderlijk….…….!(Ga naar Overpeinzingen).

Nr.131 eindigde met: “Allerlei vragen kwamen naar boven, maar we spraken er met de Gelling’s in Peer over, en baden serieus voor de leiding van de Heer. Toen werd het ons duidelijk wat we moesten doen……………..!” (Zie richardandmarina.net).

Nee, er viel geen briefje uit de hemel met duidelijke instructies, en ik hoorde ook geen stem achter in de auto zoals de vorige keer toen we van Beerse naar Koersel moesten verhuizen. Ik heb al eerder vernoemd dat wij meestal afgaan op drie wegwijzers, 1. Wat zegt de Schrift, in de algemene zin of specifiek? 2. Wat zegt de innerlijke stem van de Geest? 3. Wat maken de omstandigheden ons duidelijk? De Schrift in de algemene zin was duidelijk, “Predik het evangelie aan iedereen.” De Heilige Geest in ons spoorde ons aan gemeenten te stichten in andere gebieden. De omstandigheden waren duidelijk, er was een echte nood in Oost Vlaanderen en een vraag om te komen. Terwijl we bleven bidden voor Gods leiding, maakten we plannen om in de kerstvakantie te verhuizen, na twee jaar in Koersel gewoond te hebben.

Tot dan bleven we doorgaan met het werk in Limburg en iedere vrijdag reden we dan naar Oost Vlaanderen, hielden ’s avonds een Bijbelstudie, bleven overnachten en werkten een groot deel van de volgende dag aan het huis. We kregen hulp van een aantal jonge christenen en zelfs uit de Antwerpse gemeente kwamen er om ons bij te staan. Het was wonderlijk hoe snel alles vooruit ging terwijl wij gelijkertijd fijne gemeenschap hadden met de jonge gelovigen. We reden dan op tijd terug naar Koersel om daar ’s avonds een Bijbelstudie in ons huis te hebben, terwijl Marina met de kinderen een Bijbelclub hield in een andere kamer. ’s Zondagsmorgens reden we naar Beerse of Peer voor het Avondmaal en zondagschool. Ik bleef doorgaan met een aantal Bijbelstudies, de mensen bleven komen en brachten anderen mee, die nieuwsgierig waren geworden door de verandering in de levens van de jonge christenen en hun enthousiasme voor de Bijbel.

De tijd ging snel en de dag van onze verhuizing kwam er aan. Ik stond ’s morgens op om me aan te kleden en gereed te maken voor de komst van de verhuiswagen, maar plotseling overviel mij de twijfel, echte twijfel, deden we wel het juiste? Was dit echt wel de wil van God? Bijna panikeerde ik. Hebt u dat ook wel eens gehad? Het is alsof er een duistere, zwarte wolk over je komt. Wat nu te doen? Naar wie te gaan? Er was maar één verstandig ding te doen, ik greep mijn Bijbel en begon te lezen waar ik gisteren gestopt was…………! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.130 eindigde met: “Maar voordat dit alles gebeurde kwam er een vraag van de andere kant van België…….!” (Zie richardandmarina.net).

Mijn eerste Canadese medewerker met wie ik samen de eerste gemeente gesticht had in Antwerpen, verliet het werk van de Heer in 1976. Na enige tijd keerden hij en zijn vrouw terug naar Canada en beiden zijn nu bij de Heer. Wij hadden een paar heel goede jaren met elkaar gehad en iedere woensdagnamiddag, als de kinderen geen school hadden, kwamen onze twee gezinnen samen om een spelletje te spelen en om daarna samen echte goede Belgische frieten te eten. Onze meisjes hebben hier heel fijne herinneringen aan.

Terwijl ik vanuit Antwerpen oostwaarts trok en verhuisde naar Beerse, ging mijn medewerker westwaarts en begon met een Bijbelstudie in een dorp ten noordwesten van Gent in de provincie Oost Vlaanderen. Toen hij stopte, nam het koppel waar de Bijbelstudies aan huis was, ik zal ze Luc en An noemen, contact op met mij en vroeg of ik de studies kon voortzetten. Het was een lange rit voor mij, tussen 1½ en 2 uur, afhankelijk van het verkeer. Maar na gebed hiervoor, stemden wij in, en zo, in de Herfst van ’76, reden we iedere vrijdag na school met de kinderen daar naar toe. Ik gaf de studie en Marina had een aantal kinderen in een aparte kamer waar zij met haar accordeon de kinderen liedjes aanleerde en Bijbelverhalen vertelde. Wij bleven slapen bij Luc en An omdat de studie meestal heel laat gedaan was. De kinderen waren al in bed tegen de tijd dat we afsloten.

Maar mijn medewerker was zo zeker geweest van de leiding van de Heer ivm die studie en een nieuw werk in die streek, dat hij al een huis gehuurd had in een naburig dorp om daar in de toekomst in te trekken. Het huis was echter gebruikt door een motorbende, de Hels Angels en was in een verschrikkelijke conditie. En nu werd ons de vraag gesteld, of wij bereid zouden zijn te verhuizen en het huurcontract over te nemen om hier een nieuw werk te beginnen? Er moest heel veel aan het huis gedaan worden en hoe zou dat gaan daar wij zo ver weg woonden? Zouden wij het werk in Limburg kunnen verlaten? Allerlei vragen kwamen naar boven, maar we spraken er met de Gelling’s in Peer over, en baden serieus voor de leiding van de Heer. Toen werd het ons duidelijk wat we moesten doen……………..! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.129 eindigde met: “Toen we samen waren vertelde Bea dat zij Jezus al lange tijd geleden aanvaard had. Toen ik dat hoorde, daagde ik haar uit om haar huis open te stellen voor een wekelijkse Bijbelstudie……!” (Zie richardandmarina.net)

Ze was onmiddellijk volledig bereid en ik was opgetogen omdat ik iedere keer als we een Bijbelstudie starten in een nieuwe plaats, al in de toekomst een nieuwe gemeente zag ontstaan. En zo begon in de herfst van ’76 haar woonkamer vol te lopen met nieuwsgierige mensen, familieleden, vrienden en anderen die ze uitgenodigd had. Ze kregen allemaal een Bijbel en de week daarop kwamen sommigen terug met papiertjes in hun Bijbel bij dingen die ze niet begrepen en dan hadden we heel lange interessante discussies tot laat in de nacht. We vlogen dan van de ene tekst in de Bijbel naar de andere en zij waren dan zo verrast door alles wat ze in de Schrift vonden. En er werd ook veel gerookt, zodat wanneer ik thuiskwam en bij mijn lieve vrouw in bed kroop, zei uitriep, “Bah, wat ruik je vies….! 🙂

Al spoedig waren er een aantal die de Heer Jezus aangenomen hadden en echte wedergeboren christenen waren geworden. Ik stond keer op keer verwonderd over de kracht van Gods woord en hoe het de gedachten en levens van mensen zo kon veranderen. We reden naar Beerse met auto’s vol mensen die zich wilden laten dopen en de Heer gehoorzaam wilden zijn. Er was heel veel vreugde. Deze jonge christenen gingen de eerste tijd naar de gemeente in Peer, om “brood te breken”, of het Avondmaal te vieren, zoals het ook genoemd wordt. En de kinderen konden daar naar zondagsschool. Enige tijd later ontstond er een gemeente in Koersel en ging men daar gaan totdat er een gemeente gesticht werd in Lommel zelf. Marina en ik hebben in het begin meegeholpen. Na het Avondmaal predikte ik en Marina gaf zondagsschoolles aan de kinderen en gebruikte haar accordeon om met hen te zingen. Dat waren fantastische tijden. Het was geweldig te zien wat een honger deze jonge gelovigen hadden naar Gods woord en hoe ze groeiden in hun geloof. Dit was echt Nieuw Testamentische christenheid, zo eenvoudig en toch zo mooi.

Maar voordat dit alles gebeurde kwam er een vraag van de andere kant van België……! (Ga naar Overpeinzingen).