Nr.137 eindigde met: “En dan waren er de kampen en conferenties…………!” (Zie richardandmarina.net).

Marina heeft altijd een passie gehad voor kinderen. In Canada was zij leidster geweest van het Kinder Evangelisatie Genootschap in ZW Saskatchewan en had zij in verschillende plaatsen Bijbelclubs gehouden en anderen dat ook aangeleerd. In België organiseerde ze de zondagscholen voor een aantal van de nieuwe gemeenten, gaf zij les en leerde anderen dat te doen. Natuurlijk moest er een kamp komen en niet lang nadat wij ingeburgerd waren in België zijn wij dan ook met een zomerkamp van één week voor kinderen en jeugd begonnen. Toen we België verlieten in 2009 waren er drie kinderkampen, twee voor jongere jeugd en één voor oudere jeugd. Maar in België zijn er niet zulke fantastische, aan het water gelegen kampen met mooie cabines zoals in Canada, we moesten voordurend kampplaatsen zoeken en we hebben dan ook allerlei gebouwen en/of tenten gebruikt. We hebben op veel verschillende plaatsen kampen gehouden, teveel om op te noemen, maar deze zijn door de jaren heen geweldig gebruikt geweest door de Heer en velen hebben Hem daar leren kennen of hebben een nieuwe aanraking van God ervaren.

Ik ben altijd een geweldige voorstander geweest van conferenties, en ik geloof dat de Heer dat ook is, ziet maar eens naar al de Joodse feesten in de Bijbel, speciale tijden van het samenkomen van Gods volk. Wij brachten de jonge christenen bijeen op onze doopdiensten en picknicks, en begonnen toen ook conferenties te houden, meestal gebruik makende van het Belgische Bijbel College gebouw. We hebben zondagschool en vrouwenconferenties gehouden, als ook mannendagen. En dan natuurlijk ook de geweldig gezegende familieconferenties, echte feesten.

Het was door één van die conferenties dat we een naam voor onze gemeenten hebben gekozen. Vanaf het begin wilden we geen naam, we wilden geen nieuwe denominatie worden. Maar op een zekere zaterdag kwamen we naar het College voor een conferentie, terwijl de BEZ (De Belgische Evangelische Zending) daar ook een speciale dag hield. Er stonden twee wegwijzers, één had een pijl naar rechts met de woorden, “BEZ Samenkomst.” De andere met een pijl naar links en de woorden “Conferentie Haverkamp Gemeenten.” Dat deed de deur dicht. Ik was absoluut niet blij met die naam, en dus na gebed en overleg besloten wij onze gemeenten Evangelische Christengemeenten Vlaanderen (ECV) te noemen.

En toen was er een conferentie in Switzerland………………..! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.136 eindigde met: “Bent u wedergeboren? Zijn uw familieleden wedergeboren? En uw buren? Misschien zou het goed zijn stukken van deze Overpeinzingen met hen te delen…….!” (Zie richardandmarina.net).

Er is altijd blijdschap als er een kindje geboren is; wij hebben al heel veel blijdschap ervaren met de geboorte van zoveel geestelijke kindjes over heel Vlaams België, fantastisch! Maar niet alleen dat, er is ook vreugde wanneer die kindjes groeien naar geestelijke volwassenheid en zelfs leiderschap.

Omdat onze woonkamer gewoon te klein werd begonnen we een gebouw te zoeken om in samen te komen, maar dat was niet zo eenvoudig. Er was niets geschikts in Lovendegem, dus begonnen we rond te zien in andere plaatsen en vonden uiteindelijk iets in Eeklo, ongeveer 13 km boven Lovendegem, een stad van ongeveer 25.000 mensen zonder enige evangelische kerk, zoals het geval is in de meeste steden en dorpen in België. Eeklo was ook de stad waar een paar later onze drie dochters naar een Katholieke middelbare school zouden gaan, die 3.000 studenten telde.

Na enige tijd verhuisde de gemeente naar de oude gehuurde winkel die we opgeknapt hadden. Het winkelgedeelte werd gebruikt voor de samenkomsten, terwijl het woongedeelte boven diende voor zondagschoolklasjes. Enkele mensen van Gent, en van Maldegem, een plaats ten westen van Eeklo, maakten deel uit van de gemeente. Er zouden in die plaatsen ook Bijbelstudies begonnen worden en uiteindelijk nieuwe gemeenten.

Terwijl we heel wat te doen hadden in onze eigen omgeving, bleef ik ook een paar keer per week teruggaan naar Limburg voor Bijbelstudies en om mensen te bezoeken. Ook hielp ik in Beerse van tijd tot tijd. Maar er waren ook andere activiteiten. Het is natuurlijk niet mogelijk alles te vertellen wat er zoal gebeurde, maar laat me toch een paar dingen vernoemen. Voor zo’n 4 a 5 jaar hielden we jaarlijks op Hemelvaartsdag een picknick in een park niet ver van Beerse. Dat waren hele fijne dagen met dikwijls tussen de 150 en 300 mensen. We hadden dan allerlei spelletjes, of mensen zaten gewoon met elkaar te praten. We aten samen en later in de namiddag werd er goed gezongen, terwijl Marina haar accordeon bespeelde en een aantal mensen hun guitaren. De dag werd dan afgesloten met een korte boodschap van Henk of mezelf. Dit waren bijzondere dagen om zo contact met elkaar te houden en om gemeenschap met elkaar te hebben. Uiteindelijk zijn we hiermee gestopt omdat verschillende gemeenten hun eigen picknicken begonnen te houden.

En dan waren er de kampen en conferenties……..! (Vervolg op vrijdag, 26 juli). (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.135 eindigde met: “Guido en Marianne hoorden de waarheid en namen het aan, deze dierbare vrouw hoorde het ook, maar verwierp het. Wat doet u met de waarheid, wat doet u met Jezus………?” (Zie richardandmarina.net).

Een heel aantal van de nieuwe gelovigen was al meegekomen naar Beerse om zich te laten dopen en wat een vreugde! We voelden aan dat de tijd gekomen was om een gemeente te beginnen hier in Lovendegem. Wat is een gemeente? Een groep wedergeboren christenen die op regelmatige basis samenkomen om de dood en opstanding van de Heer te vieren, om Gods woord te bestuderen, te bidden, en het Evangelie bekent te maken. En zo begonnen we samen te komen op zondagmorgen, nog steeds in ons huis. Er werd gezongen, avondmaal gevierd en zondagschool gehouden. Er waren ondertussen drie klasjes, waarvan Marina er één nam, één van onze dochters zorgde voor de tweede en een paar jonge gelovigen de derde, nadat Marina hen door de week had geholpen een les voor te bereiden. Het was interessant te zien dat zij die les gaven geestelijk sneller groeiden dan anderen die gewoon naar de Bijbelstudie luisterden.

U moet mij niet kwalijk nemen als ik bepaalde dingen herhaal, ik heb keer op keer zo verwonderd gestaan door God aan het werk te zien in de harten en levens van mensen, en dat in Antwerpen, Beerse, Limburg en nu Oost Vlaanderen. Verwonderd over het wonder van de wedergeboorte, waar Jezus over spreekt in Joh.3:3, “….Tenzij iemand wederom geboren wordt, kan hij het koninkrijk Gods niet zien.” En met “zien” bedoelt Hij natuurlijk, “Begrijpen.” Wij gebruiken dat woord ook wel als we iets aan iemand uitleggen, we eindigen dan met, “ziet ge?” Begrijpt ge? Verstaat ge? Ik heb zoveel mensen het zien “zien”, het is zo echt. Ik heb dikwijls de uitdrukking op hun gezicht zien veranderen als ze het “verstonden”, als het “licht aanging.”

En het is voor iedereen hetzelfde, het doet er niet toe wat hun achtergrond is, hun kennis, hun kleur, of wat dan ook, heel wonderlijk! God is echt. Het Evangelie is echt. De Heilige Geest is echt en zo is de wedergeboorte! Mensen hebben mij dikwijls verteld dat ze God en de Bijbel niet begrijpen. Ik heb geantwoord met te zeggen dat zij aan het bewijzen zijn wat Jezus en wat de Bijbel zegt. Je kunt het niet begrijpen totdat je wedergeboren bent, en dat gebeurt wanneer je bereid bent toe te geven dat je gezondigd hebt en je de Heer Jezus in je hart aanneemt. Hebt u dat gedaan? Bent u wedergeboren? Zijn uw familieleden wedergeboren? En uw buren? Misschien zou het goed zijn stukken van deze Overpeinzingen met hen te delen…….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.134 eindigde met: “Ik zou in de komende jaren nog zeker 10 maal terugkeren naar Frankrijk. Later dit jaar zou ik in Zweden zijn, maar nu eerst terug naar België waar geweldige dingen aan het gebeuren waren……..!” (Zie richardandmarina.net).

Ja, terug naar Lovendegem waar mensen bleven komen. Nieuwen kwamen doordat familieleden tegen hen getuigden. En zo kwam ik op een woensdagavond in april 1977 bij Guido en Marianne Dekegel (echte namen) terecht, nadat Marianne’s moeder, die wedergeboren was geworden, bleef aandringen bij haar dochter en schoonzoon om mij eens op bezoek te laten komen. Zij gaven eindelijk toe en we hadden samen een hele fijne avond. Guido had op twee Katholieke internaten gezeten en de geweldige negatieve godsdienstige ervaringen daar opgedaan hadden hem het geloof in God ontnomen. Maar nadat ik voor een paar uur hen de Bijbel en het echte evangelie uitgelegd had, namen zij beiden na mijn vertrek de Heer Jezus aan. Niemand kon op dat ogenblik raden dat Guido in de toekomst een geweldige voltijdse werker zou worden, daarom gebruik ik ook hun echte namen.

Maar niet allen die gecontacteerd, bezocht werden, of naar de Bijbelstudie kwamen werden christen. Zo hadden we een ietwat bejaarde buurvrouw die op een keer naar de vrijdagavond studie kwam. Zij werd wel eens het “gazetje van Lovendegem” genoemd, daar zij bijna altijd alles over iedereen scheen te weten en er voor zorgde dat alle anderen dat ook te horen kregen. Ik gaf studie op dat ogenblik over Romeinen één en twee. Toen ik stopte riep zij heel spontaan uit, “Dat is de waarheid mijnheer, dat is echt de waarheid. Ik kom volgende week terug en breng mijn vrienden mee.” Zij is nooit meer teruggekomen! Zij had geen al te proper leven geleid en nu stond ze oog in oog met de waarheid. Zij besefte dat, nu ze de waarheid kende, ze of haar leven moest veranderen, of de waarheid verwerpen, wat ze ook gedaan heeft, wat droevig! En dit is echt zo, er is geen tussen in, we aanvaarden de waarheid, we aanvaarden Jezus, of we verwerpen Hem, er is geen middelgrond. Zoals Jezus zelf gezegd heeft, “Wie met Mij niet is, is tegen Mij”, Matt.12:30. Guido en Marianne hoorden de waarheid en namen het aan, deze dierbare vrouw hoorde het ook, maar verwierp het. Wat doet u met de waarheid, wat doet u met Jezus………? (Ga naar Overpeinzingen).