Nr.196 eindigde met: “Na meer overleg met onze vrienden daar, vloog ik een paar dagen later naar Toronto……….!” (Zie richardandmarina.net).

Waarom zo’n haast? Omdat er anderen waren die interesse hadden in deze condo. Onze vrienden hadden de verantwoordelijke gevraagd te wachten met de verkoop totdat ik het had kunnen zien. Ik arriveerde in Toronto, werd afgehaald en samen met mijn vrienden gingen we rechtstreeks naar het gebouw.  Ik liep rond en bekeek alles eens heel goed en wist ogenblikkelijk dat dit voor ons was. De financiële kant moest geregeld worden en dat duurde een paar dagen, maar op de vierde dag vloog ik terug naar België, als eigenaar van een mooie condo, loof de Heer. Marina en ik besloten om pas in de herfst te verhuizen daar ik nog een heel aantal spreekbeurten op de agenda had staan, en ook omdat we van heel wat spullen af moesten. We waren in België aangekomen in december van 1971 en we dachten te vertrekken in oktober van 2009, na 38 jaar was er heel wat verzameld.

Dit nog even, we kochten de condo in april en eind oktober gingen we er wonen. Van april tot oktober maakte een ander zendingsechtpaar, Les en Sharon Frey, die werkzaam zijn in Spanje, en op verlof waren, gebruik van onze condo, het paste allemaal zo mooi, prijs de Heer.

Verschillende gemeenten in België hielden afscheidsfeesten voor ons, soms alleen, of met twee of drie gemeenten samen. Er was een laatste afscheidsfeest van alle gemeenten voordat we vertrokken. Deze bijeenkomsten waren heel fijn, maar ook pijnlijk, omdat we afscheid namen van onze vele geestelijke kinderen die we zo liefhadden. Er vloeiden heel wat traantjes, zowel bij hen als bij ons. Een vrouw kwam naar me toe en vertelde dat haar vader pas gestorven was, “en nu ga jij, mijn geestelijke vader ook nog weg.” Het was niet makkelijk, maar ik verzekerde haar dat we elkaar zouden weerzien, indien niet hier, dan “hierboven.”

Ik had honderden en honderden boeken, en aangezien ik die niet allemaal mee kon nemen, laadde ik wat dozen met boeken die ik meenam naar deze samenkomsten en op tafels uitstalde. Ik zei tegen de mensen dat ze konden nemen wat ze wilden en er iets voor in een doos doen.

Langzaam aan werd ons huis leger doordat we dingen verkochten of weggaven. Onze dochters hielpen ons met het inpakken van dozen en nog eens dozen met keukenartikelen, serviezen, kleren en allerlei andere dingen. We gebruikten veel verschillende dozen, kleine, grote, lange enz. Een vriend van ons was exporteur en regelde de verzending van onze spullen per boot naar Canada. We kwamen overeen op een zekere dag naar zijn magazijn te komen met al onze dozen om ze in te pakken in de acht grote kartonnen die hij meebracht. Nu was de vraag, krijgen we al onze spullen in die acht dozen………? (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.195 eindigde met: “In 2008 maakten we een korte reis naar Canada om te zien hoe de Heer zou leiden…………!” (Zie richardandmarina.net).

Er waren verschillende redenen waarom we dachten terug te keren naar Canada. Wat ik al vernoemd heb was onze lichamelijke conditie, we waren heel moe, waarschijnlijk het gevolg van jaren in de grote versnelling te hebben gereden. En dan was er ook het feit dat we het eigenlijk niet juist vonden dat we nog steeds volledig financieel gesteund werden, ook al waren we niet meer zo actief. Dan kwam er nog bij dat onze ziekteverzekering teneinde liep, en voor Marina was dat al zo. We waren bij een Canadese maatschappij die zendelingen verzekerde totdat ze 70 jaar waren, dan werden ze verwacht terug te keren naar Canada en van de overheidsverzekering gebruik te maken. De maandelijkse premies werden heel minzaam door onze gemeente gedekt. Marina was 71 en was dus niet langer verzekerd. In België  blijven zou betekenen dat we private verzekering moesten aanschaffen, hetgeen heel duur is. En dan was er onze oudste dochter Rosa, die door haar slopende ziekte al jaren alleen geweest was, zonder ons, haar zusters en neven en nichten. We vonden dat we nu bij haar in de buurt moesten zijn.

Er werd veel gebeden en we hadden een gesprek met de oudsten van onze gemeente. Ze gingen  volledig akkoord met onze terugkeer naar Canada. En ze waren bereid om ons een aanbevelingsbrief te geven voor voltijds werk hier in Canada. We vroegen ook advies aan goede vrienden. Omdat Marina niet langer verzekerd was en kampte met hartproblemen, vonden we dat we plannen moesten maken voor een verhuis. We hadden hier volledig vrede mee, en dus begonnen we te zoeken naar een huis. Na heel wat rond gereden te hebben in Elmira vonden we een huis te koop in een stille straat. De bejaarde eigenares toonde mij het huis en het zag er geschikt uit. Maar toen ik een dag later terug ging, hing er een briefje aan de deur waarop stond dat ze van gedachten veranderd was en afzag van de verkoop. Het was een teleurstelling maar we lieten de zaak in Gods handen en vlogen terug naar België.

In april 2009 kregen we telefoon van goede vrienden in Elmira die vertelden dat er een condo te koop was in een appartementsgebouw voor senioren. Het gebouw had 27 condos. Onze vrienden namen foto’s en e-mailden die naar ons. Het zag er allemaal heel goed uit en ook al had ik een aantal jaren geleden, nadat we vrienden bezocht hadden in dat gebouw, tegen Marina gezegd dat ik nooit in zoiets zou willen wonen, nu leek ons dat wel iets. Er werd hevig voor gebeden en we hadden er echte vrede mee. Na meer overleg met onze vrienden daar, vloog ik een paar dagen later naar Toronto……….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.194 eindigde met: “En dan eindelijk, kort voordat we naar Canada vertrokken konden we in ons droomhuis intrekken, ons geschonken door de Heer, wat een vreugde……..! (Zie richardandmarina.net).

Het was ongeveer drie jaar geleden dat we nog in Canada geweest waren. Na enkele maanden van familie en vrienden bezoeken, en zo’n 30 keer gepredikt te hebben, keerden we terug naar België. Maar gedurende de zomer van 2006 waren we weer in Canada en deze maal met ons hele gezin, kinderen en kleinkinderen, omdat er een Funk (Marina’s) familiereünie ging plaatsvinden. De laatste keer was lang geleden en onze kleinkinderen hadden nog nooit hun Canadese familieleden ontmoet.

De Heer was zo goed en voorzag in alles. We vlogen naar Calgary in Alberta waar één van Marina’s broers twee auto’s voor ons had gehuurd. We reden naar een tweede broer die een boerderij had bij Three Hills, AB. Onze kleindochters waren zo onder de indruk van het uitgestrekte landschap en de lange wegen. Al rijdende zei één van hen, “Komt er nu nooit een eind aan deze weg?” Stel u voor hoe groot hun verbazing was toen we een paar dagen later van de boerderij naar de hoofdweg reden, links af sloegen en ongeveer 500 km op diezelfde weg bleven door een deel van Alberta en Saskatchewan om dan plots rechts af te slaan en aan te komen in het Pike Lake Provinciale Park waar de reünie plaats vond. Het was een fantastisch weekeind met ongeveer 110 mensen. Marina komt uit een gezin van elf kinderen.

Na de reünie reden we terug naar Calgary en brachten we enige tijd door in de Rocky Mountains. In België wonen betekent dat je maar een dag rijden van Zwitserland en Oostenrijk bent. We vinden de Alpen heel mooi, maar de Rocky Mountains heel majestueus. We waren allemaal zeer onder de indruk van Gods wonderbaarlijke schepping.

Onze kinderen en kleinkinderen vlogen terug naar België, terwijl Marina en ik een tussenstop maakten in Toronto om oudste dochter Rosa te zien, die omwille van haar ziekte niet op de reünie aanwezig kon zijn. De volgende drie jaren in België waren vol met predikingen, onderwijs geven, raad geven en samenkomen met gemeenteleiders. Marina bestede haar tijd aan het bemoedigen van vrouwen door hen te bezoeken en/of te bellen. Maar we begonnen ons meer en meer vermoeid te voelen en ik begon het steeds moeilijker te krijgen met sommige problemen. En zo begonnen we ons vragen te stellen over onze toekomst. Er waren zo’n 24 gemeenten en een heel aantal werkers, was het daarom nodig voor ons om in België te blijven? En was het wel juist dat we financiële steun van onze thuisgemeente en anderen bleven ontvangen terwijl we niet meer zo actief waren? Zou het niet beter naar jongere werkers gaan?

In 2008 maakten we een korte reis naar Canada om te zien hoe de Heer zou leiden…………! (Ga naar Overpeinzingen).

 

 

Nr.193 eindigde met: “Maar nu hadden we ongeveer 6 weken om een ander huis te vinden en te verhuizen. Het leek ons eigenlijk onmogelijk, maar God…………….! (Zie richardandmarina.net).

We waren heel dankbaar dat ons huis zomaar ineens verkocht was, maar we zagen er wel tegen op om overal te gaan rondrijden om een huis te zoeken dat we huren konden, het dan op te knappen en te verhuizen, en dat allemaal in 6 weken.

Terwijl ik op een morgen naar de winkel reed, kwam ik bij een stopteken waar ik naar links moest, maar “iets” van binnen zei “Naar rechts.” Ik aarzelde even maar sloeg toen toch rechts af. Een beetje verder zei dat “iets”, “Naar links.” Ik volgde die ingeving en zo’n 150 meter verder zag ik mooie bungalow met een bord “Te huur.” Ik noteerde het telefoonnummer, reed naar de winkel en terug naar huis waar ik Marina vertelde wat er gebeurd was. Ik vroeg haar of ze het huis wilde zien. Jazeker, heel graag en dus reden we er heen. Ik belde aan en een vrouw deed de deur open. Ze vertelde ons dat ze spoedig ging verhuizen. We mochten het huis bezichtigen en het was precies iets wat ons paste. Marina zei onmiddellijk, “Dit is voor ons.” We hadden die morgen Psalm 25 gelezen en vers 25 had ons aangesproken, “Wie is de man die de Here vreest? Hij onderwijst hem aangaande de weg die hij moet kiezen.”

Er stonden enkele koffers in de hal en de vrouw vertelde ons dat ze de volgende dag met vakantie naar Spanje ging, “Jullie hebben me juist op tijd getroffen.” We spraken met elkaar en we konden verschillende dingen van haar overnemen, de gordijnen, de afwasmachine, en nog andere. We reden naar huis, belden de eigenaar met wie we diezelfde avond nog samenkwamen en huurden het huis, ongelooflijk! De huur was iets meer dan we gedacht hadden, maar het voordeel was dat we niets aan het huis hoefden te doen, niets verven, niet behangen, geen nieuwe vloeren leggen, enz. enz. We konden er zo in zonder een cent uit te geven. Dit was voor ons de eerste maal, de vorige keren hadden we heel veel werk gehad en had het ons altijd heel wat gekost aan tijd en geld. Dit huis was kant en klaar, het kon eigenlijk niet beter! Wat een wonderlijke voorziening van de Heer!

Voordat we konden verhuizen moesten we eerst nog heel wat dingen die we door de jaren verzameld hadden opruimen en wegdoen. God zij dank voor een lieve broeder in de Heer, Robert, die mij geweldig geholpen heeft, ik weet niet hoe ik het allemaal zonder hem had kunnen doen. En dan eindelijk, kort voordat we naar Canada vertrokken konden we in ons droomhuis intrekken, ons geschonken door de Heer, wat een vreugde……….! (Ga naar Overpeinzingen).

 

Nr.192 eindigde met: “Toen ik haar vertelde hoe het gegaan was, keek ze me stomverbaasd aan……….! (Zie richardandmarina.net).

“”Zoiets heb ik nog nooit gehoord “, zei ze. Ik had haar verteld dat we deel uitmaakten van een evangelische kerk of gemeenschap en dat twee echtparen ons renteloze leningen gegeven hadden om een huis te kopen. Alles was ondertussen terugbetaald en ik bood aan de namen en adressen van deze mensen te geven zodat ze het kon natrekken. Maar ze schudde haar hoofd en zei tegen haar secretaris dat dit niet hoefde omdat ze ons geloofde en vertrouwde. Misschien had het lezen van ons “trouwboekje” haar hart wel geraakt. We moesten bewijzen dat we wettelijk getrouwd waren en terwijl in België men op het gemeentehuis voor de wet trouwt, doen de meeste mensen in Canada dat in de kerk waar de priester of voorganger een vergunning heeft en het certificaat kan tekenen om het wettelijk te maken. We hadden dit certificaat in het boekje met de order van de dienst en de trouwbeloften. Een van Marina’s zusters die een hele mooie stem heeft, zong een lied gebaseerd op de woorden in Ruth 1, “Waar gij zult heengaan, zal ik heengaan.” De notaris glimlachte en zei dat dit ook op haar trouw gezongen was. Interessant!

Toen deelde ze ons mee dat het drie maanden zou duren om alles na te gaan, dan zou de zaak beklonken zijn. Ik vertelde haar dat we op 27 september naar Canada vertrokken voor een bezoek van drie maanden en dat we heel graag alles voor elkaar wilden hebben voordat we vertrokken. Het was nu midden augustus en het scheen dus eigenlijk onmogelijk dat dit alles op tijd afgehandeld zou zijn. Ze keek ons aan, glimlachte en zei dat ze onze zaak prioriteit zou geven en dat ze heel zeker was dat we ons geld zouden hebben voordat we vertrokken. En dat gebeurde ook, een paar dagen voordat we vertrokken was alles geregeld, ongelooflijk!

Er was iets anders waar we ons een beetje zorgen over gemaakt hadden. In België, zoals in andere landen, als er zaken gedaan worden, doet men dikwijls een deel van de prijs in het zwart zodat er minder belasting betaald moet worden. Toen we ons huis kochten wilde de eigenaar ook een deel in het zwart, maar ik weigerde en betaalde hem wat meer. Nu waren wij degenen die verkochten en wat te doen als de koper er op stond? Dat probleem was heel eenvoudig opgelost, de koper was commissaris van politie en ik denk dat hij het niet riskeren kon iets onwettelijk te doen. We waren heel blij en dankten de Heer!

Maar nu hadden we ongeveer 6 weken om een ander huis te vinden en huren, plus de verhuizing. Het leek ons eigenlijk onmogelijk, maar God………………..! (Ga naar Overpeinzingen).