MUSINGS OF AN “OLDER” MAN. Nr.61

Standard

Nr.60 ended with: “And we became aware of the fact that God was sending us to Europe to do exactly that. Would that really happen? I wasn’t so sure of that the first while that we were in Belgium……! (See: richardandmarina.net)

More about that later. But now, with which Mission organization should we go? We had been praying about this and had no freedom to approach any Mission. We discovered that the Open Brethren Assemblies have some 1500 missionaries all over the world, without a Mission organization. They have Service Committees; for example, one in Toronto called Missionary Service Committee (MSC), and in the US, called Christian Missions in Many Lands (CMML). These committees serve the missionaries and the churches. They are recognized by the government and can give tax deductable receipts. They do not have authority over the missionaries, as they believe the missionaries should get their directions from the Lord. We came to believe that the Lord would have us go that way, just with Him, no organization. Later in Belgium it would become clear why this was so important. We now knew how we were to go, but we felt we were in need of three things, 1. A strong home church, 2. Co-workers and 3. Lots of Christians praying. The Lord had led us to a wonderful church which had become our spiritual home. We continued to pray that He would provide the right co-workers and we set out to seek real prayer partners.

Towards the end of October we packed up and drove West for the last time before going to Europe. We rented a small house in Herbert, Sask. and from there I visited assemblies in Sask. and Alta. I was in Edmonton for a month of evangelistic meetings, while staying with a family that would later move to Belgium and become our first co-workers. We also visited Vancouver, BC and stayed in an apartment that was especially for missionaries. The girls had a great time there and I visited quite a number of assemblies in and around Vancouver. Everywhere people promised to pray for us and for our future work in Europe. During April 1970, after having said goodbye to Marina’s family, we returned to Drayton, ON and to WBC to prepare for our moving overseas……! (Go to Musings)

 

OVERPEINZINGEN VAN EEN “OUDERE” MAN. Nr.61

Standard

Nr.60 eindigde met: “En we voelden aan dat de Heer ons naar Europa zond om precies dat te doen. Wat een uitdaging! Zou dat echt kunnen gebeuren? Ik was er niet zo zeker van toen we eerst in België begonnen……!” (Zie: richardandmarina.net)

Meer hierover later. Maar nu, met welke zendingsorganisatie te gaan? We hadden hier veel voor gebeden, maar hadden geen leiding gekregen. We ontdekten dat de Open Broeder Gemeenten zo’n 1500 zendelingen over de gehele wereld hadden, zonder een zendingsorganisatie. Wat ze wel hadden waren Dienstverlenende Comités. Zo is er bijvoorbeeld in Toronto de Missionary Service Committee (MSC) en in de VS, Christian Missions in Many Lands (CMML). Deze Comités dienen de zendelingen en de gemeenten. Zij zijn erkend door de regering en kunnen belastingaftrekbare ontvangstbewijzen uitgeven. Zij hebben geen gezag over de zendelingen, daar zij geloven dat de zendelingen hun leiding rechtstreeks van de Heer moeten ontvangen. Wij kregen de overtuiging dat dit Gods weg was voor ons, onder Zijn leiding, zonder menselijke organisatie. Later in België zou blijken hoe belangrijk deze beslissing was geweest. We wisten nu hoe we moesten gaan, maar we hadden nood aan drie dingen: 1. Een sterke thuisgemeente. 2. De juiste medewerkers en 3. Veel biddende mensen. De Heer had ons al naar een geweldige gemeente geleid die ons geestelijk thuis geworden was. We bleven bidden dat de Heer zou voorzien in de juiste medewerkers en we begonnen te zoeken naar echte gebedspartners.

Tegen eind oktober reden we voor de laatste keer naar het Westen. We huurden een klein huis in Herbert, Sask. En van daaruit bezocht ik gemeenten in Sask. en Alberta. Ik hield een maand lang evangelisatiesamenkomsten in Edmonton, Alta. terwijl ik logeerde bij een familie die later naar België zou verhuizen en onze eerste medewerkers zouden worden. We bezochten ook Vancouver, BC en logeerden daar in een appartement dat speciaal voor zendelingen was ingericht. Onze meisjes hadden een heel fine tijd daar, terwijl ik een heel aantal gemeenten in en rond Vancouver bezocht. Overal beloofden mensen voor ons en ons toekomstige werk in Europa te bidden. In april, na afscheid genomen te hebben van Marina’s familie, reden we terug naar Drayton, ON en WBC om ons voor te bereiden op ons vertrek naar Europa…….! (Ga naar Overpeinzingen)