Nr.53 eindigde met: “Toch interessant om te vernoemen dat door ons werk in België er nu 5 echtparen en een alleenstaande vrouw zendelingen zijn in Afrika, die meer verwezenlijken dan ik alleen had kunnen doen.” Gods wonderbaarlijke wegen! Toen kwam er een belangrijke man op bezoek………!”

Hij was de locale vertegenwoordiger van de Missionary Kerk denominatie. Hij had van mij gehoord en kwam vragen of ik tijdelijk voorganger wilde zijn van hun twee landelijke kerken bij Singhampton, Ontario, ten zuiden van Collingwood. Zij zaten te wachten op een jonge man die studeerde aan hun seminarie en over 9 maanden in die kerken voorganger ging worden. We raadpleegden de Heer, en aangezien we nog geen duidelijke leiding hadden ivm ons toekomstig zendingswerk in Europa antwoordden wij hem positief. De denominatie had een huis in Singhampton waar wij introkken. We verbleven daar tot juni 1969 en hadden een heel gezegende tijd. ’s Zondags ’s morgens predikte ik eerst in de ene kerk en reed dan naar de andere om daar te spreken. s’ Avonds hadden we een bijeenkomst met de twee gemeenten samen. Marina gaf zondagsschoolles en hield Bijbelclubs.

Tegelijkertijd hield ik ook evangelisatiesamenkomsten in enkele plaatsen. De Missionary kerk in Palmerston vroeg voor een week van samenkomsten. Een aantal Nederlanders uit Drayton kwamen luisteren en enkelen kwamen tot geloof. Een man vertelde mij dat toen hij de volgende dag aan het melken was, hij niet kon stoppen met het zingen van “Zijn naam is wonderbaar.” Een echte bekering! Een echtpaar vertelde mij nog onlangs dat zij aanwezig waren geweest toen het licht uitging terwijl ik aan het prediken was. Later hoorden we dat een dronkaard tegen een elektriciteitspaal gereden was. Iemand bracht mij een zaklamp en ik bleef gewoon doorspreken. Zij waren daar zo verbaasd over omdat hun dominees meestal de preek voorlazen. Toen ze naar huis reden zei de man tegen zijn vrouw, of wij zijn echte christenen of hij. Later ontdekten ze dat ze niet echt christen waren en namen zij de Heer aan. Het was door deze Nederlanders dat ik een paar samenkomsten hield in Drayton. Enkele mensen van Wallenstein Bible Chapel, een Open Broeder Vergadering, waren aanwezig. Natuurlijk wisten wij toen nog niet wat een belangrijke rol deze kerk zou hebben in onze toekomst…..! (Ga naar Overpeinzingen)

Nr.52 eindigde met: “Wij wisten beiden heel goed waar de Heer ons wilde hebben, maar de tijd was nog niet rijp en the detailles nog niet helder. Dus pakten we onze koffers en vertrokken….!”

Maar waar naar toe? We waren in contact gebleven met vrienden rond Harriston, Ontario, de streek waar ik Christen geworden was. De boer en zijn vrouw waarvoor ik gewerkt had waren beiden overleden. Zijn broers bewerkten het land, maar het huis stond leeg. Ik sprak met hen en zij zeiden dat we het huis renteloos mochten gebruiken, wat wij zagen als een echte voorziening van de Heer. Ik heb wat gewerkt voor hen en ik had ook verschillende andere baantjes, zoals het verven van huizen, om ons kleine gezinnetje te onderhouden. Als al vernoemd, wij wisten waar de Heer ons hebben wilde, maar we zaten nog te wachten op duidelijke leiding ivm de detailles. Op het Bijbel College had ik een heel sterke ingeving gehad, de woorden kwamen als een flits, “De tijd komt dat je Bijbelstudies zult geven in huiskamers over heel het land.” Ik veronderstelde dat Nederland dat land was daar ik een last op mijn hart had voor mijn vaderland.

Marina had een gelijkaardige ervaring terwijl zij op het Instituut van Kinderevangelisatie in Holland, Michigan, USA was. Ik zal het haar in haar eigen woorden laten vertellen. “Een Kinderevangelisatie zendelinge die in België werkte kwam voor de studenten spreken over de grote nood in dat land. Zij zei dat voor elke zendeling in België er 200 in de Belgische Kongo waren. Ik was echt geraakt door wat zei vertelde en de nood in dat land. ’s Nachts sprak de Heer tot mij in een droom en terwijl Hij een hamer van een rechter boven mijn hoofd hield, waarmee ik dacht dat Hij mij een tik op mijn hoofd ging geven, zei Hij, “Zie waar Ik je hebben wil, in België.” Dit kwam als een geweldige schok voor mij omdat ik altijd naar Afrika had willen gaan. Maar de Heer had andere plannen. Toch interessant om te vernoemen dat door ons werk in België er nu 5 echtparen en een alleenstaande vrouw zendelingen zijn in Afrika, die meer verwezenlijken dan ik alleen had kunnen doen.” Gods wonderbaarlijke wegen! Toen kwam er een belangrijke man op bezoek………! (Ga naar Overpeinzingen)