Ja, een heel vrolijk, maar ook een heel aanbiddelijk en dankbaar kerstfeest. Dit is een van de grootste gebeurtenissen in de menselijke geschiedenis: God komt naar ons toe in menselijke vorm, geweldig! “O kom, laten wij Hem aanbidden.” Dit is mijn eerste Kerst alleen, zonder mijn lieve Marina, die zich op een veel betere plek bevindt. Ik ga een geweldige Kerst hebben, omdat ik weet dat zij het geweldig heeft. Deze week las ik opnieuw de woorden van de apostel Johannes in Openbaring: “Toen zag ik, Johannes, de heilige stad, het Nieuwe Jeruzalem, van God uit de hemel neerdalen.” En de gedachte kwam bij mij op: als het uit de hemel neerdaalde, moet het nu in de hemel zijn. Het zou me niet verbazen als Marina nu door de gouden straten loopt en de stad verkent, met een hele groep kinderen om haar heen, omdat ze van kinderen houdt en zij van haar. Ze heeft de tijd van haar leven, en dat helpt me om mijn eerste Kerst alleen door te komen. God zegene jullie allemaal.

Yes, a very merry, but also a very worshipful and thankful Christmas. This is one of the greatest events in human history, God coming to us in human form, amazing! “Oh come, let us adore Him.” This is my first Christmas alone, without my dear Marina, who is in a much better place. I’m going to have a wonderful Christmas because I know she is having a wonderful time. This week I read again the words of the apostle John in Revelation, “Then I, John, saw the holy city, New Jerusalem, coming down out of heaven from God.” And the thought came to me, if it came down out of heaven, it must be in heaven now. I wouldn’t be a bit surprised if Marina is walking the streets of gold right now exploring the city, with a whole bunch of children around her, because she loves children and they love her. She’s having the time of her life, and that helps me get through my first Christmas being alone. God bless you all.

MARINA’S wonderful departure.

On Monday, September 4, Marina and our daughter Rini, were outside enjoying the beautiful sunny weather. The next morning, Tuesday, the workers helped Marina from her bed into her wheelchair, but she couldn’t sit up, nor hold her head up, so they put her back in bed where she slept all day. The next day the doctor came and asked what I wanted them to do. I asked to please not prolong her life but let nature take its course. He agreed with that and said that they would keep her comfortable. He added that it would be a matter of weeks. On Thursday, a lady friend came to be with Marina for a while. I came in at about 12.15pm. I talked to Marina and she opened her eyes, but didn’t look at me but rather looked upwards and smiled, without saying anything. Rini stayed overnight from Thursday to Friday. I came on Friday morning at about 9am. Marina was still sleeping and breathing heavily. I asked Rini whether she could go outside for a short while to get some fresh air and allow Marina and I to be alone. After she had left, I talked to Marina again, but no response, just heavy breathing. I took my phone and called our daughter Lily in Belgium, facetime. I held the phone up to Marina’s face and told her that Lily wanted to talk to her, no response. Then Lily started talking to Marina and told her how much she loved her and other things. Marina’s eyes opened, but she wasn’t looking at Lily, but again looking upwards. Lily told her that she was going to heaven and would get a great reward. And then, Marina spoke and said “Ja,” (yes), closed her eyes and stopped breathing, she was gone, gone to enter her heavenly home. Lily and I both believe that she didn’t say, Ja, to what Lily had said, but that an angel had come to get Marina. The angel may have said something like, “Marina, are you ready to come?” And Marina said “Ja” and was gone. Praise the Lord, what a way to go and what a memory to cherish until I also enter that heavenly Home. Hallelujah.

Op maandag 4 september waren Marina en onze dochter Rini buiten aan het genieten van het mooie zonnige weer. De volgende ochtend, dinsdag, hielpen de werkers Marina van haar bed in haar rolstoel, maar ze kon niet rechtop zitten en haar hoofd ook niet omhooghouden, dus legden ze haar weer in bed waar ze de hele dag sliep. De volgende dag kwam de dokter en vroeg wat ik wilde dat ze deden. Ik vroeg hem alsjeblieft haar leven niet te verlengen, maar de natuur haar gang te laten gaan. Hij stemde ermee in en zei dat ze haar comfortabel zouden houden. Hij voegde eraan toe dat het een kwestie van weken zou zijn. Donderdag kwam een vriendin om een tijdje bij Marina te zijn. Ik kwam rond 12.15 uur binnen. Ik sprak met Marina en zij opende haar ogen, maar keek mij niet aan, maar keek naar boven en glimlachte, zonder iets te zeggen. Rini overnachtte van donderdag op vrijdag. Ik kwam vrijdagochtend rond 9.00 uur. Marina sliep nog steeds en ademde zwaar. Ik vroeg Rini of ze even naar buiten kon gaan om wat frisse lucht te halen en Marina en mij alleen te laten zijn, waar ze mee instemde. Nadat ze weg was, heb ik met Marina gepraat, maar geen reactie, alleen zwaar ademhalen. Ik pakte mijn telefoon en belde onze dochter Lily in België facetime. Ik hield de telefoon tegen Marina’s gezicht en vertelde haar dat Lily met haar wilde praten, maar geen antwoord. Toen begon Lily met Marina te praten en vertelde haar hoeveel ze van haar hield en andere dingen. Marina’s ogen gingen open, maar ze keek niet naar Lily, maar keek weer naar boven. Lily vertelde haar dat ze naar de hemel ging en een grote beloning zou krijgen. En toen sprak Marina en zei ‘Ja’, sloot haar ogen en stopte met ademen, ze was weg, weg om haar hemelse huis binnen te gaan. Lily en ik geloven allebei dat ze niet zei: Ja, op wat Lily had gezegd, maar dat er een engel was gekomen om Marina te halen. De engel heeft misschien iets gezegd als: “Marina, ben je klaar om te komen?” En Marina zei “Ja” en was weg. Prijs de Heer, wat een manier om te gaan en wat een herinnering om te koesteren totdat ook ik dat hemelse Huis binnenga. Halleluja. Ga jij er ook bij zijn?

On Monday, September 4, Marina and our daughter Rini, were outside enjoying the beautiful sunny weather. The next morning, Tuesday, the workers helped Marina from her bed into her wheelchair, but she couldn’t sit up, nor hold her head up, so they put her back in bed where she slept all day. The next day the doctor came and asked what I wanted them to do. I asked to please not prolong her life but let nature take its course. He agreed and said that they would keep her comfortable. He added that it would be a matter of weeks. On Thursday, a lady friend came to be with Marina for a while. I came in at about 12.15pm. I talked to Marina and she opened her eyes, but didn’t look at me but rather looked upwards and smiled, without saying anything. Rini stayed overnight from Thursday to Friday. I came on Friday morning at about 9am. Marina was still sleeping and breathing heavily. I asked Rini whether she could go outside for a short while to get some fresh air and allow Marina and I to be alone, to which she agreed.. After she had left, I talked to Marina, but no response, just heavy breathing. I took my phone and called our daughter Lily in Belgium, facetime. I held the phone up to Marina’s face and told her that Lily wanted to talk to her, no response. Then Lily started talking to Marina and told her how much she loved her and other things. Marina’s eyes opened, but she wasn’t looking at Lily, but again looking upwards. Lily told her that she was going to heaven and would get a great reward. And then, Marina spoke and said “Ja,” (yes), closed her eyes and stopped breathing, she was gone, gone to enter her heavenly home. Lily and I both believe that she didn’t say, Ja, to what Lily had said, but that an angel had come to get Marina. The angel may have said something like, “Marina, are you ready to come?” And Marina said “Ja” and was gone. Praise the Lord, what a way to go and what a memory to cherish until I also enter that heavenly Home. Hallelujah. Will you be there too?

This morning at 9.15 am my beloved wife, Marina, peacefully passed into the presence of God. We sorow, but we also rejoice now that she is free from all limitations and can freely paise the Lord in His presence. Thank you to all who have been praying. God bless you.

VERDRIET EN VREUGDE.
Vanmorgen om 9.15 uur is mijn geliefde vrouw, Marina, vredig overgegaan in de aanwezigheid van God. We treuren, maar we zijn ook blij nu ze vrij is van alle beperkingen en de Heer vrijelijk kan vereren in Zijn aanwezigheid. Dank aan allen die hebben gebeden. God zegene je.

My dear wife is now in palliative care and going down fast. Please pray. More info later. Blessings to you all.

Yes, a very sincere and heartfelt thank you to all who sent me birthday wishes. I would like to write each one individually, but there are too many of you. We didn’t do much celebrating, as my dear Marina didn’t know it was my birthday, in spite of having told her several times. I personally celebrated four things, 1. That the Lord had brought me this far. 2. That I could spend the day with Marina even though she didn’t know why this day was special. 3. That so many friends had remembered my birthday and had written me. 4. That Marina is in such a good place with workers who really love her, they think the world of her and hug and kiss her many times during the day, what a blessing! Marina’s health is declining, she is in a wheelchair now, in which she moves around through the building. And she has problems speaking, starting a sentence with a few words, but not able to go on. I continue to rejoice in the Lord, but ask you to pray for us that we maybe a blessing to others. May the Lord bless you all real good.

HARTELIJK DANK.

Ja, heel oprecht bedankt aan iedereen die me verjaardag ‘s wensen heeft gestuurd. Ik zou jullie allemaal afzonderlijk willen schrijven, maar jullie zijn met te veel. We hebben niet veel gevierd, omdat mijn lieve Marina niet wist dat ik jarig was, ondanks dat ik het haar meerdere malen had verteld. Ik vierde persoonlijk vier dingen: 1. Dat de Heer me zo ver had gebracht. 2. Dat ik de dag met Marina kon doorbrengen, ook al wist ze niet waarom deze dag speciaal was. 3. Dat zoveel vrienden mijn verjaardag hebben onthouden en me geschreven hebben. 4. Dat Marina op zo’n goede plek is met werknemers die echt van haar houden, ze vinden haar fantastisch en knuffelen en kussen haar vele malen gedurende de dag, wat een zegen! Marina’s gezondheid gaat achteruit, ze zit nu in een rolstoel, waarin ze zich door het gebouw beweegt. En ze heeft moeite met spreken, een zin beginnen met een paar woorden, maar niet verder kunnen. Ik blijf me verheugen in de Heer, maar vraag jullie om voor ons te bidden dat we een zegen mogen zijn voor anderen. Moge de Here jullie allen zegenen.

I’m so glad Marina is at this Home. Six days a week I spend 5½ hours with her and one day a week, like today, it was 9 hours. It gives me a chance to interact with the staff and workers and I find them so friendly and capable, they love her. They are not perfect, but who is? Please pray that Marina will be able to adapt better, she finds it so hard to be without me after more than 60 years of marriage. I wish I could still have her here at home, but after seven years I am no longer able to give her the care she needs. In May I will be 83, and after two heart attacks and a number of operations, having hip pain almost continually, I just don’t have the strength anymore to look after her. Sometimes I have problems with guilt, but then I remind myself of the fact that there was no other alternative. So I thank God He led us to this Home. Thank you for your prayers and God bless you all.

Ik ben zo blij dat Marina in dit Tehuis is. Zes dagen per week breng ik 5½ uur met haar door en één dag in de week, zoals vandaag, was het 9 uur. Het geeft me de kans om met het personeel om te gaan en ik vind ze zo vriendelijk en bekwaam, ze houden van haar. Ze zijn niet perfect, maar wie wel? Bid alsjeblieft dat Marina zich beter zal kunnen aanpassen, ze vindt het zo moeilijk om zonder mij te zijn na meer dan 60 jaar huwelijk. Ik wou dat ik haar nog thuis kon hebben, maar na zeven jaar kan ik haar niet meer de zorg geven die ze nodig heeft. In mei word ik 83, en na twee hartinfarcten en een aantal operaties, bijna continu pijn in mijn heup, heb ik de kracht niet meer om voor haar te zorgen. Soms heb ik nog wel eens schuldgevoelens, maar dan herinner ik mezelf aan het feit dat er gewoon geen ander alternatief was. Dus ik dank God dat Hij ons naar dit Tehuis heeft geleid. Dank u voor uw gebeden en God zegene u allen.

Christmas means remembering the birth of the Babe in Bethlehem, the first coming of Christ, and we rejoice in that, but we also rejoice in what is to come, as Malachi says, “But for you who revere my name, the Sun of righteousness will rise with healing in its rays. And you will go out and frolic (skip) like well (stall)-fed calves.” Mal. 4:2 NIV. I have worked on farms and let calves out in Springtime, and oh, how they jump and skip, they are so happy, it’s a wonderful thing to behold. When Christ comes the second time, those of us who are His children will be so happy that we’ll jump and skip. Can you understand why Marina and I especially look forward to that?

We wish all our FB friends a very blessed Christmas and a happy New Year, with much of God’s presence, peace and power.

Kerstmis en Christus-wederkomst.

Kerstmis betekent het herdenken van de geboorte van de baby in Bethlehem, de eerste komst van Christus, en we verheugen ons daarin, maar we verheugen ons ook in wat komen gaat, zoals Maleachi zegt: “Maar voor u die mijn naam vereert, de Zon der gerechtigheid zal opstaan met genezing in zijn stralen. En jullie zullen naar buiten gaan en stoeien (springen) als goed gevoede kalveren.” Mal. 4:2 NBV. Ik heb op boerderijen gewerkt en kalveren uitgelaten in de lente, en oh, wat springen en huppelen ze, ze zijn zo blij, het is prachtig om te zien. Als Christus voor de tweede keer komt, zullen degenen onder ons die zijn kinderen zijn zo blij zijn dat we zullen springen en huppelen. Begrijp je waarom Marina en ik daar vooral naar uitkijken?

We wensen al onze FB-vrienden een gezegend kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar, met veel van Gods aanwezigheid, vrede en kracht.

Last week Tuesday, my dear Marina moved from a transitional care unit in Kitchener to a long-term care home right here in Elmira, about 3 minutes drive from our home, for which we thank God. The home has a good reputation and we experience the staff as being very friendly and helpful. Right now, Marina is having a bit of a difficult time, but what can one expect after one week? Staff members told me that they often see her smiling and laughing, while interacting with them. One told me that it takes from four to six weeks to adjust. I spend between three and four hours a day with her and our daughter Rini a bit more. Marina and I have supper together every night at about 5 pm, sitting at the window looking outside, it’s a wonderful time. Please pray that she will adjust quickly. Thank you.

HAVERKAMP-UPDATE.

Vorige week dinsdag is mijn lieve Marina verhuisd van een tijdelijke zorgeenheid in Kitchener naar een langdurig verzorgingstehuis hier in Elmira, ongeveer 3 minuten rijden van ons huis, waarvoor we God danken. De woning heeft een goede naam en wij ervaren het personeel als zeer vriendelijk en behulpzaam. Marina heeft het momenteel even moeilijk, maar wat kun je na één week verwachten? Medewerkers vertelden me dat ze haar vaak zien glimlachen en lachen terwijl ze met haar in contact zijn. Eentje vertelde me dat het vier tot zes weken duurt om je aan te passen. Ik breng tussen de drie en vier uur per dag door met haar en onze dochter Rini wat meer. Marina en ik eten elke avond samen onze warme maaltijd rond 17.00 uur, zittend voor het raam naar buiten kijkend, het is een fijne tijd. Bid alstublieft dat ze zich snel zal kunnen aanpassen. Dank u.