Nr.141 eindigde met: “En wij hebben velen echt gelovig zien worden, niet alleen in onze streek, maar overal in België, fantastisch! Er was echt veel aan het gebeuren……………..!”” (Zie richardandmarina.net).

Jazeker, voor een periode van ongeveer 20 jaar, van begin jaren ‘70 tot begin jaren ‘90, hadden wij een “open deur” in België. Mensen waren verward en wisten niet meer wat nog te geloven. Als een seminarie professor die later bisschop werd niet wist of hij naar de hemel zou gaan wanneer hij stierf, en wanneer godsdienstleraren de kinderen op school vertelden dat de Bijbel een onbetrouwbaar boek was, vol wetenschappelijke onzin en historische fouten, wat dan nog te geloven? Wat kan men verwachten wanneer bijvoorbeeld onze drie dochters die naar een zeer Katholieke middelbare school gingen verteld werd dat Jezus niet uit het graf opgestaan was, want “zoiets is toch niet mogelijk?” Maar dit gaf ons dan wel de geweldige gelegenheid de Bijbel als het echte woord van God te verkondigen en het evangelie te presenteren als de ware en onveranderlijke blijde boodschap van God. Toen sommigen dit geloofden en hun levenswandel veranderde, werden anderen geïnteresseerd en begonnen de Bijbelstudies bij te wonen. En zo gebeurde het dat over een periode van 20 jaar 24 christengemeenten ontstonden, eigenlijk meer, maar naar enige tijd smolten een paar kleinere gemeenten samen, en hielden een paar kleine vergaderingen onder de Belgische soldaten die in Duitsland gestationeerd waren, op te bestaan daar de soldaten teruggeroepen werden naar België.

Maar die speciale periode van zegen en groei hield op, een periode gedurende welke ieder week, en soms gemiddeld zelfs iedere dag mensen echte wedergeboren christenen werden. Waardoor hield het op? Niemand weet dat eigenlijk. Maar door de hele kerkgeschiedenis heen merken we op dat op bepaalde tijden of plaatsen God iets specials deed. En zo ook in België en wij hadden het voorrecht daar aan deel te mogen hebben. Toch geloof ik dat onze manier van evangelisatie en gemeentestichting daar ook iets mee te doen had. Wij gebruikten niet zozeer de traditionele manieren van evangelisatie, zoals van deur tot deur gaan, openluchtsamenkomsten, campagnes houden, enz. Wij ontdekten dat woonkamers de beste plaats waren om mensen met het evangelie te bereiken. Daar hielden we onze Bijbelstudies en daar zijn ook enkele gemeenten ontstaan. Dit zien we ook in het N.T., denk maar aan de woorden in de brieven van Paulus, “de gemeente bij hen aan huis.” Misschien moeten we daar opnieuw naar terug, of gaan we in de toekomst door vervolging gedwongen worden om daar naar terug te gaan, zoals dat nu al het geval is in vele delen van de wereld. Zijn we ons daarop aan het voorbereiden……………..? (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.140 eindigde met: “We spraken over de Bijbel en op een bepaald ogenblik citeerde ik citeerde de woorden van Jezus in Joh.14, “Ik ben de weg, de waarheid en het leven.” Haar repliek? “Wie zegt dat Jezus dat gezegd heeft?” Toen was ik verbluft…………….!” (Zie richardandmarina.net).

Ja, dat was ik inderdaad. Ik vroeg haar om nog eens te herhalen wat ze zojuist gezegd had. Zij zei opnieuw, “Wie zegt dat Jezus die woorden uitgesproken heeft?” Eerlijk gezegd was ik een beetje geïrriteerd en antwoordde haar, “Maar het staat er toch klaar en duidelijk in Joh.14.” “O ja”, repliceerde zij, “maar onze professor op het college vertelde ons dat Jezus discipelen Hem zagen als de weg, de waarheid en het leven, en toen ze de evangeliën schreven hebben ze die woorden gewoon in zijn mond gelegd als zou Hij ze gezegd hebben, maar we weten niet of Hij die ooit uitgesproken heeft of niet.” Ik was even stil en zei toen, “Maar wat heeft Jezus dan wel of niet gezegd?” “Dat weten we niet” zei ze. “Wie weet dat dan wel?” vroeg ik. “De theologen” antwoordde zij. Ik glimlachte en zei, “Het is moeilijk om twee theologen te vinden die het met elkaar eens zijn, geen wonder dat uw leerlingen geen interesse hebben in wat u hen verteld. Jezus zegt in Matt 15:6b, “Gij hebt het Woord van God krachteloos gemaakt door uw overleveringen.” Met andere woorden, volgens u zouden we allemaal ons eigen Bijbeltje kunnen hebben, naargelang hetgeen we wel of niet aanvaarden.” Einde van de conversatie. Nu lezer, misschien redeneren de Katholieken waar u woont heel anders, maar zo is het in Europa, op enkele uitzonderingen na. Dit is wat er onderwezen wordt in de scholen, en dit is waar wij voordurend tegenop moesten boksen.

Het woord van God is krachtig, zeer krachtig. Het is ons niet alleen gegeven voor informatie, maar net zo zeer, misschien zelfs meer, voor transformatie, voor verandering. De bedoeling is om de levens van mensen te veranderen. Een lichamelijke genezing is een wonder, maar het veranderen van karakter is een nog groter wonder, en dat is wat er nodig is in deze wereld. We hebben iets nodig om het menselijke hart te veranderen, van zelfzuchtig naar onzelfzuchtig. Ik wou dat ik u kon vertellen over de mensen die ik heb zien veranderen, verlost van alcohol en drugsverslaving, gebroken huwelijken hersteld, homoseksuele relaties opgegeven, enz. enz., teveel om hier op te noemen. En dat is waar het om gaat, en dit allemaal door het evangelie, door een persoonlijke relatie met God. Daarom blijf ik heel enthousiast over het evangelie, want het is Gods kracht tot heil, of verlossing, voor een ieder die gelooft, zie Rom.1:16-17.

En wij hebben velen echt gelovig zien worden, niet alleen in onze streek, maar overal in België, fantastisch! Er was echt veel aan het gebeuren……………..! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.139 eindigde met: “Op een zekere avond was er een professor van het Katholieke Seminarie in Gent aanwezig, u kunt hierover lezen in aflevering nr.67. De katholieke aanwezigen waren zeer gechoqueerd door zijn woorden………….!” (Zie richardandmarina.net).

Na de Bijbelstudie en het beantwoorden van een aantal vragen, vroeg ik de professor naar zijn opinie over de Bijbel. U kunt zijn antwoord lezen in nr.67 op onze blog http://www.richardandmarina.net. Ik vroeg hem ook of hij naar de hemel zou gaan moest hij komen te sterven. Hij antwoordde met “nee” en zei dat niemand dat kon weten. Ik vertelde hem dat ik dat wel wist en dat ik zeker was dat ik naar de hemel zou gaan. Ik liet iedereen 1Joh.5:12-13 opzoeken waar staat: “Wie de Zoon Gods heeft, die heeft het leven; wie de Zoon Gods niet heeft, die heeft het leven niet. Dit heb ik u geschreven, die gelooft in den naam van de Zoon Gods, opdat gij weet, dat gij het eeuwige leven hebt.” De aanwezige Katholieke mensen waren zo gechoqueerd dat één van hun seminarie professors, die later bisschop zou worden, niet wist of hij naar de hemel zou gaan.

Door de jaren heb ik met minstens 55 Katholieke priesters in Belgie gesproken, geen van hen was zeker of ze naar de hemel zouden gaan, behalve één, de abt van een klooster. Hij vertelde me dat hij zoveel voor God opgeofferd had, dat hij zeker naar de hemel zou gaan. “Ik heb dat zeker verdiend en als ik niet in de hemel kom, komt er niemand,” zijn eigen woorden. Wat verdrietig toch! Als de leiders geen zekerheid hebben, of een valse zekerheid, wat kan men dan van de gewone mensen verwachten die door hen geleid en onderwezen worden? Wat een zendingsveld!

Ik werd door een godsdienstlerares gevraagd om te komen spreken voor twee klassen meisjes in het middelbaar onderwijs. Ze vertelde mij dat deze meisjes totaal geen interesse voor God of de Bijbel hadden. Ik heb 1½ uur gesproken en je kon een speld horen vallen, de interesse was geweldig! Na afloop nam zij me mee naar een restaurant voor koffie en om met mij te kunnen spreken. Ze was verbluft en vroeg mij wat ik deed om zulk een interesse te scheppen. We spraken over de Bijbel en op een bepaald ogenblik citeerde ik de woorden van Jezus in Joh.14, “Ik ben de weg, de waarheid en het leven.” Haar repliek? “Wie zegt dat Jezus dat gezegd heeft?” Toen was ik verbluft…………….! (Ga naar Overpeinzingen).

(PS. Aangezien veel mensen gedurende de vakantie periode, juli en augustus, weg zijn, zal ik maar één episode per week posten).

Nr.138 eindigde met: “En toen was er een conferentie in Switzerland………!” (Zie richardandmarina.net).

Ja, ik had een uitnodiging gekregen van International Teams (IT) om in augustus ‘77 te komen spreken op hun Europese Werkers Conferentie in Zwitserland dat voor ons maar een dagreis rijden was. Het was een fantastische tijd en we hebben heel fijne mensen ontmoet. Les and Sharon Frey van onze Canadese thuisgemeente waren er, zij werkten met een team in Spanje. Ik had enkele jaren hiervoor hun huwelijk voltrokken. Ook ontmoetten we er Joe en Lois Black van de VS die in Sicilië voor de Heer werkten.

Aan het eind van de conferentie overlegden enkelen van ons en besloten we een conferentie op regelmatige basis te houden. Joe en ik beslisten dat hij voor de organisatie zou zorgen terwijl ik de prediking op mij nam, tenminste de eerste jaren. Marina zou dingen voor de kinderen organiseren. En zo ontstond de Christian Workers Conference (CWC) voor Engels sprekende zendelingen in Europa. We kwamen ieder jaar voor een week in augustus samen. Meestal was dat op verschillende plaatsen in Frankrijk, maar we zijn ook in Duitsland geweest. Ieder jaar kwamen er meer mensen, één jaar waren er zelfs ongeveer 175 volwassenen en kinderen, maar het verschilt van jaar tot jaar doordat mensen ziek zijn, of terug in hun thuisland, enz. Dit zijn echt geweldig gezegende tijden voor de zendelingen, heel verfrissend en bemoedigend, voor zowel de volwassenen als de kinderen. Wanneer we na de conferentie naar huis reden zaten onze kinderen dikwijls te huilen omdat ze hun vriendjes zo misten. Deze jaarlijkse conferentie gaat nog steeds door.

Nu terug naar België, waar het werk niet stilstond. Ik begon met een Bijbelstudie aan huis in Gent die later in ’78 uitgroeide tot een kleine gemeente. Ze bestaat nog steeds maar is nu veel groter en heeft zelfs een eigen gebouw. Maar meer hierover later want er is in Gent heel wat gebeurd.

Ook werd er een Bijbelstudie begonnen in Maldegen, en wel in het zwembad. Natuurlijk niet in het water, :-), maar in een aangrenzende zaal. Dit was echt iets ongehoords, een man die vanuit de Bijbel predikte in een zwembad, waardoorsommigen gewoon uit nieuwsgierigheid kwamen. Maar iets later verhuisden we naar de woonkamer van een jong echtpaar, ik zal hen Gerard en Griet noemen. Zij werden wedergeboren en ook sommige van hun familieleden en vrienden. Op een zekere avond was er een professor van het Katholieke seminarie in Gent aanwezig, u kunt hierover lezen in aflevering nr.67. De katholieke aanwezigen waren zeer gechoqueerd door zijn woorden………….! (Ga naar Overpeonzingen).

Nr.137 eindigde met: “En dan waren er de kampen en conferenties…………!” (Zie richardandmarina.net).

Marina heeft altijd een passie gehad voor kinderen. In Canada was zij leidster geweest van het Kinder Evangelisatie Genootschap in ZW Saskatchewan en had zij in verschillende plaatsen Bijbelclubs gehouden en anderen dat ook aangeleerd. In België organiseerde ze de zondagscholen voor een aantal van de nieuwe gemeenten, gaf zij les en leerde anderen dat te doen. Natuurlijk moest er een kamp komen en niet lang nadat wij ingeburgerd waren in België zijn wij dan ook met een zomerkamp van één week voor kinderen en jeugd begonnen. Toen we België verlieten in 2009 waren er drie kinderkampen, twee voor jongere jeugd en één voor oudere jeugd. Maar in België zijn er niet zulke fantastische, aan het water gelegen kampen met mooie cabines zoals in Canada, we moesten voordurend kampplaatsen zoeken en we hebben dan ook allerlei gebouwen en/of tenten gebruikt. We hebben op veel verschillende plaatsen kampen gehouden, teveel om op te noemen, maar deze zijn door de jaren heen geweldig gebruikt geweest door de Heer en velen hebben Hem daar leren kennen of hebben een nieuwe aanraking van God ervaren.

Ik ben altijd een geweldige voorstander geweest van conferenties, en ik geloof dat de Heer dat ook is, ziet maar eens naar al de Joodse feesten in de Bijbel, speciale tijden van het samenkomen van Gods volk. Wij brachten de jonge christenen bijeen op onze doopdiensten en picknicks, en begonnen toen ook conferenties te houden, meestal gebruik makende van het Belgische Bijbel College gebouw. We hebben zondagschool en vrouwenconferenties gehouden, als ook mannendagen. En dan natuurlijk ook de geweldig gezegende familieconferenties, echte feesten.

Het was door één van die conferenties dat we een naam voor onze gemeenten hebben gekozen. Vanaf het begin wilden we geen naam, we wilden geen nieuwe denominatie worden. Maar op een zekere zaterdag kwamen we naar het College voor een conferentie, terwijl de BEZ (De Belgische Evangelische Zending) daar ook een speciale dag hield. Er stonden twee wegwijzers, één had een pijl naar rechts met de woorden, “BEZ Samenkomst.” De andere met een pijl naar links en de woorden “Conferentie Haverkamp Gemeenten.” Dat deed de deur dicht. Ik was absoluut niet blij met die naam, en dus na gebed en overleg besloten wij onze gemeenten Evangelische Christengemeenten Vlaanderen (ECV) te noemen.

En toen was er een conferentie in Switzerland………………..! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.136 eindigde met: “Bent u wedergeboren? Zijn uw familieleden wedergeboren? En uw buren? Misschien zou het goed zijn stukken van deze Overpeinzingen met hen te delen…….!” (Zie richardandmarina.net).

Er is altijd blijdschap als er een kindje geboren is; wij hebben al heel veel blijdschap ervaren met de geboorte van zoveel geestelijke kindjes over heel Vlaams België, fantastisch! Maar niet alleen dat, er is ook vreugde wanneer die kindjes groeien naar geestelijke volwassenheid en zelfs leiderschap.

Omdat onze woonkamer gewoon te klein werd begonnen we een gebouw te zoeken om in samen te komen, maar dat was niet zo eenvoudig. Er was niets geschikts in Lovendegem, dus begonnen we rond te zien in andere plaatsen en vonden uiteindelijk iets in Eeklo, ongeveer 13 km boven Lovendegem, een stad van ongeveer 25.000 mensen zonder enige evangelische kerk, zoals het geval is in de meeste steden en dorpen in België. Eeklo was ook de stad waar een paar later onze drie dochters naar een Katholieke middelbare school zouden gaan, die 3.000 studenten telde.

Na enige tijd verhuisde de gemeente naar de oude gehuurde winkel die we opgeknapt hadden. Het winkelgedeelte werd gebruikt voor de samenkomsten, terwijl het woongedeelte boven diende voor zondagschoolklasjes. Enkele mensen van Gent, en van Maldegem, een plaats ten westen van Eeklo, maakten deel uit van de gemeente. Er zouden in die plaatsen ook Bijbelstudies begonnen worden en uiteindelijk nieuwe gemeenten.

Terwijl we heel wat te doen hadden in onze eigen omgeving, bleef ik ook een paar keer per week teruggaan naar Limburg voor Bijbelstudies en om mensen te bezoeken. Ook hielp ik in Beerse van tijd tot tijd. Maar er waren ook andere activiteiten. Het is natuurlijk niet mogelijk alles te vertellen wat er zoal gebeurde, maar laat me toch een paar dingen vernoemen. Voor zo’n 4 a 5 jaar hielden we jaarlijks op Hemelvaartsdag een picknick in een park niet ver van Beerse. Dat waren hele fijne dagen met dikwijls tussen de 150 en 300 mensen. We hadden dan allerlei spelletjes, of mensen zaten gewoon met elkaar te praten. We aten samen en later in de namiddag werd er goed gezongen, terwijl Marina haar accordeon bespeelde en een aantal mensen hun guitaren. De dag werd dan afgesloten met een korte boodschap van Henk of mezelf. Dit waren bijzondere dagen om zo contact met elkaar te houden en om gemeenschap met elkaar te hebben. Uiteindelijk zijn we hiermee gestopt omdat verschillende gemeenten hun eigen picknicken begonnen te houden.

En dan waren er de kampen en conferenties……..! (Vervolg op vrijdag, 26 juli). (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.135 eindigde met: “Guido en Marianne hoorden de waarheid en namen het aan, deze dierbare vrouw hoorde het ook, maar verwierp het. Wat doet u met de waarheid, wat doet u met Jezus………?” (Zie richardandmarina.net).

Een heel aantal van de nieuwe gelovigen was al meegekomen naar Beerse om zich te laten dopen en wat een vreugde! We voelden aan dat de tijd gekomen was om een gemeente te beginnen hier in Lovendegem. Wat is een gemeente? Een groep wedergeboren christenen die op regelmatige basis samenkomen om de dood en opstanding van de Heer te vieren, om Gods woord te bestuderen, te bidden, en het Evangelie bekent te maken. En zo begonnen we samen te komen op zondagmorgen, nog steeds in ons huis. Er werd gezongen, avondmaal gevierd en zondagschool gehouden. Er waren ondertussen drie klasjes, waarvan Marina er één nam, één van onze dochters zorgde voor de tweede en een paar jonge gelovigen de derde, nadat Marina hen door de week had geholpen een les voor te bereiden. Het was interessant te zien dat zij die les gaven geestelijk sneller groeiden dan anderen die gewoon naar de Bijbelstudie luisterden.

U moet mij niet kwalijk nemen als ik bepaalde dingen herhaal, ik heb keer op keer zo verwonderd gestaan door God aan het werk te zien in de harten en levens van mensen, en dat in Antwerpen, Beerse, Limburg en nu Oost Vlaanderen. Verwonderd over het wonder van de wedergeboorte, waar Jezus over spreekt in Joh.3:3, “….Tenzij iemand wederom geboren wordt, kan hij het koninkrijk Gods niet zien.” En met “zien” bedoelt Hij natuurlijk, “Begrijpen.” Wij gebruiken dat woord ook wel als we iets aan iemand uitleggen, we eindigen dan met, “ziet ge?” Begrijpt ge? Verstaat ge? Ik heb zoveel mensen het zien “zien”, het is zo echt. Ik heb dikwijls de uitdrukking op hun gezicht zien veranderen als ze het “verstonden”, als het “licht aanging.”

En het is voor iedereen hetzelfde, het doet er niet toe wat hun achtergrond is, hun kennis, hun kleur, of wat dan ook, heel wonderlijk! God is echt. Het Evangelie is echt. De Heilige Geest is echt en zo is de wedergeboorte! Mensen hebben mij dikwijls verteld dat ze God en de Bijbel niet begrijpen. Ik heb geantwoord met te zeggen dat zij aan het bewijzen zijn wat Jezus en wat de Bijbel zegt. Je kunt het niet begrijpen totdat je wedergeboren bent, en dat gebeurt wanneer je bereid bent toe te geven dat je gezondigd hebt en je de Heer Jezus in je hart aanneemt. Hebt u dat gedaan? Bent u wedergeboren? Zijn uw familieleden wedergeboren? En uw buren? Misschien zou het goed zijn stukken van deze Overpeinzingen met hen te delen…….! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.134 eindigde met: “Ik zou in de komende jaren nog zeker 10 maal terugkeren naar Frankrijk. Later dit jaar zou ik in Zweden zijn, maar nu eerst terug naar België waar geweldige dingen aan het gebeuren waren……..!” (Zie richardandmarina.net).

Ja, terug naar Lovendegem waar mensen bleven komen. Nieuwen kwamen doordat familieleden tegen hen getuigden. En zo kwam ik op een woensdagavond in april 1977 bij Guido en Marianne Dekegel (echte namen) terecht, nadat Marianne’s moeder, die wedergeboren was geworden, bleef aandringen bij haar dochter en schoonzoon om mij eens op bezoek te laten komen. Zij gaven eindelijk toe en we hadden samen een hele fijne avond. Guido had op twee Katholieke internaten gezeten en de geweldige negatieve godsdienstige ervaringen daar opgedaan hadden hem het geloof in God ontnomen. Maar nadat ik voor een paar uur hen de Bijbel en het echte evangelie uitgelegd had, namen zij beiden na mijn vertrek de Heer Jezus aan. Niemand kon op dat ogenblik raden dat Guido in de toekomst een geweldige voltijdse werker zou worden, daarom gebruik ik ook hun echte namen.

Maar niet allen die gecontacteerd, bezocht werden, of naar de Bijbelstudie kwamen werden christen. Zo hadden we een ietwat bejaarde buurvrouw die op een keer naar de vrijdagavond studie kwam. Zij werd wel eens het “gazetje van Lovendegem” genoemd, daar zij bijna altijd alles over iedereen scheen te weten en er voor zorgde dat alle anderen dat ook te horen kregen. Ik gaf studie op dat ogenblik over Romeinen één en twee. Toen ik stopte riep zij heel spontaan uit, “Dat is de waarheid mijnheer, dat is echt de waarheid. Ik kom volgende week terug en breng mijn vrienden mee.” Zij is nooit meer teruggekomen! Zij had geen al te proper leven geleid en nu stond ze oog in oog met de waarheid. Zij besefte dat, nu ze de waarheid kende, ze of haar leven moest veranderen, of de waarheid verwerpen, wat ze ook gedaan heeft, wat droevig! En dit is echt zo, er is geen tussen in, we aanvaarden de waarheid, we aanvaarden Jezus, of we verwerpen Hem, er is geen middelgrond. Zoals Jezus zelf gezegd heeft, “Wie met Mij niet is, is tegen Mij”, Matt.12:30. Guido en Marianne hoorden de waarheid en namen het aan, deze dierbare vrouw hoorde het ook, maar verwierp het. Wat doet u met de waarheid, wat doet u met Jezus………? (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.133 eindigde met: “En dus waren er nu vier gemeenten, Antwerpen, Beerse, Peer en Koersel, en spoedig zou er een vijfde beginnen, en dat allemaal in vijf jaar, de Heilige Geest was aan het werk, wonderlijk….…….!” (Zie richardandmarina.net).

Ja inderdaad, wonderlijk, en het was inderdaad het werk van Gods Geest, zeker niet ons werk, wij waren gewoon de instrumenten die Hij op dat ogenblik gebruikte, en wat een geweldig voorrecht door Hem gebruikt te worden. Het was heel speciaal om in een Europees Katholiek land bijna iedere week mensen tot geloof te zien komen. We zagen dit ook gebeuren in Oost Vlaanderen. Wij woonden nu in Lovendegem, zo’n 20 minuten ten NO van Gent. De Bijbelstudie die bij Luc and An had plaatsgevonden werd nu in ons huis gehouden. De aanwezigen hadden familie en vrienden die geïnteresseerd werden en ik bezocht sommigen bij hen aan huis. Een aantal begonnen naar de vrijdagavond studie te komen en spoedig waren er tamelijk snel bekeringen, zodat tegen de zomer er ongeveer 60 volwassenen en kinderen in onze woonkamer zaten. Na samen gezongen te hebben, nam Marina de kinderen mee naar een andere kamer en gaf hen les, terwijl ik de Bijbelstudie gaf.

Het nieuws van Gods zegen op ons werk deed snel de ronde en ik werd door OM (Operatie Mobilisatie) gevraagd om te komen spreken op een werkers conferentie in Frankrijk, in het Château de St. Albain (dicht bij Macon). Er was nog een spreker, een geweldige dienstknecht van de Heer, Ralp Shallis, die in 1995 overleden is. Hij was een zendeling en lector geweest in Noord Afrika en Frankrijk. Het was geweldig om deze werkers te mogen opbeuren, daar een aantal van hen nogal ontmoedigd was, omdat Frankrijk, zoals andere Europese Katholieke landen niet open stonden voor God en de Bijbel.

Ze wilden weten wat we deden om zulke bekeringen en nieuwe gemeenten te mogen ervaren. Ze vroegen wat ons “geheim” was. Natuurlijk hadden wij geen “geheim”, gewoon veel gebed, enthousiasme, liefde voor de mensen en Bijbelstudies aan huis, waar we Gods woord predikten en onderwezen. Ik zou een epistel kunnen schrijven om dit alles uit te leggen en ik zal hier misschien later nog op terugkomen.

Ik geloof dat velen heel bemoedigd naar huis gingen, klaar om de dingen die ze gehoord hadden in de praktijk om te zetten. Er zouden nog veel van zulke conferenties plaatsvinden. Ik zou in de komende jaren nog zeker 10 maal terugkeren naar Frankrijk. Later dit jaar zou ik in Zweden zijn, maar nu eerst terug naar België waar geweldige dingen aan het gebeuren waren……..! (Ga naar Overpeinzingen).

Nr.132 eindigde met: “Wat nu te doen? Naar wie te gaan? Er was maar één verstandig ding te doen, ik greep mijn Bijbel en begon te lezen waar ik gisteren gestopt was…………!” (Zie richardandmarina.net).

Ik was het boek Handelingen aan het lezen en die morgen kwam ik bij hoofdstuk 16. Ik las daar in verzen 6-7, “Ze reisden door het gebied van Frygië en Galatië. Maar toen ze het woord in Asia wilden gaan vertellen, hield de Heilige Geest hen tegen. 7 Ze kwamen bij Mysië. Van daar probeerden ze naar Bitynië te reizen, maar weer hield de Heilige Geest hen tegen.” Iets trok mijn aandacht en ik las het opnieuw. De apostel Paulus wilde gaan prediken in Azië, maar de Geest hield hem tegen. Toen wou hij naar Bitynië gaan, maar opnieuw werd hij door de Heilige Geest weerhouden. Vreemd en wonderlijk, hier was iemand die we gerust de “grootste apostel aller tijden” mogen noemen, en hij was niet zeker wat de wil van de Heer was. Tweemaal wilde hij ergens gaan en de Heer hield hem tegen. Het trof mij geweldig en beurde mij op, Paulus was niet zeker van Gods wil, maar hij bleef in beweging, en terwijl hij dat deed, de Geest leidde hem.

Fantastisch, weg was mijn twijfel. We hadden de gehele tijd al gebeden dat de Heer ons leiden zou. We vonden dat we op het juiste pad waren en de Heer had ons niet tegengehouden of onze koers veranderd, en dus gingen we rustig verder. Veel later zou blijken dat dit inderdaad de wil van God was geweest, daar er veel mensen in Oost Vlaanderen en later in West Vlaanderen to geloof kwamen en er 7 nieuwe gemeenten ontstonden in die twee provincies in minder dan 10 jaar.

En dus verhuisden we, prijs de Heer, een nieuw avontuur met Hem. Mijn medewerker, Henk Gelling en ik gingen naar de eigenares van ons huis in Koersel, een prostituee in “The Blue Room” in Antwerpen, en vroegen of de Gelling’s het huurcontract, dat pas een jaar later zou verlopen, door hen overgenomen kon worden. Zij was heel vriendelijk en had hier geen probleem mee. En zo trokken de Gelling’s nadat wij verhuisd waren, het huis te Koersel in. En ook al hadden wij daar al Bijbelstudies gehouden en af en toe Avondmaal gevierd, nu, op de derde zondag van januari 1977, vond de “officiële” start van de gemeente Koersel plaats, geloofd zij de Heer. En dus waren er nu vier gemeenten, Antwerpen, Beerse, Peer en Koersel, en spoedig zou er een vijfde beginnen, en dat allemaal in vijf jaar, de Heilige Geest was aan het werk, wonderlijk….…….!(Ga naar Overpeinzingen).